Na tropie smaku

Zimowe ładowanie akumulatorów.

2012-02-07T18:45:00.001+01:00

Tegoroczna zima nie jest dla mojej duszy zbyt łaskawa.
Nie chcę się nad tym jakoś specjalnie rozwodzić, smucić i narzekać.
Chociaż z drugiej strony nawet moja aktywność na blogu świadczy o tym, jak bardzo "mi się nie chce".

Teraz i tak jest coraz lepiej.
Lepiej, od kiedy biel złagodziła krajobraz, przyozdobiła wszechobecną buroszarość.

Rześkie powietrze, szczypiące policzki, słońce świecące prosto w twarz, wszystko to jakoś pomaga w podjęciu decyzji i wyjściu na spacer, chociażby w weekend.

No i ten coraz dłuższy dzień, świt już wstaje, kiedy jadę do pracy, purpurowe słońce zachodzi, kiedy z dziećmi wracam z przedszkola.

Mróz przygonił na balkon większą niż zwykle liczbę skrzydlatych stołowników. Ich odwaga rośnie wraz ze spadkiem temperatury. Już nawet dają się fotografować.
Zastanawiam się, obserwując je, jak takie maleńkie ciałko jest się w stanie ogrzać w ekstremalny mróz. Drżę za szybą.
Jedyne, co mogę, to sypać i sypać, słonecznik, dynia (to chyba największy przysmak), kulki z kaszy jaglanej ze smalcem.

W domu nadal najbardziej pożądana (choć nie zawsze dostępna) lokalizacja to kanapa, ciepły koc i futrzane kapcie.
Kubek gorącej, karmelowej herbaty, albo kawa z miodem i cynamonem.

W ramach doładowania akumulatorów, nasycenia oczu, sałatka w zupełnie nie zimowych kolorach.
W sam raz na śniadanie, kiedy nikt nie spieszy się do pracy i wszyscy mogą razem usiąść przy stole.

Kolorowa sałatka na zimowe smutki
4 porcje śniadaniowe

1 duży brokuł, najlepiej świeży, ale mrożone też mogą być (wtedy cała paczka).
opakowanie zimowych sałat (endywia, roszponka, radicchio)
pomidorki koktajlowe (truskawkowe), jako jedyne zima smakują jak pomidory ;)
4 jajka
majonez
jogurt
zioła wg uznania
ew. czosnek, odrobina musztardy

Brokuły podzielić na różyczki, ugotować na parze na chrupiąco, zahartować przez chwilę w lodowatej wodzie, osuszyć.
Jajka ugotować na półtwardo.
Sałaty rozłożyć na półmisku.
Na sałacie rozłożyć brokuły, na nich pokrojone w ćwiartki pomidorki koktajlowe.
Na wierzchu ułożyć jeszcze gorące, pokrojone w ćwiartki jajka, uważając na półpłynne żółtko. Posypać delikatnie solą i pieprzem.
Przygotować sos z majonezu, jogurtu, ziół, albo wersję z czosnkiem i musztardą.
Polać sałatkę.
Albo najpierw nie polewać, tylko rozkoszować się kolorami.
Kiedy oczy się nasycą, można pomyśleć o jedzeniu :)

W wigilijny wieczór...

2011-12-25T00:29:00.002+01:00

Za oknami buro, mokro.
W domu świetliście i ... tak jak zawsze, co roku.
Kojąca powtarzalność rytuałów, zapachów, ciepłych spojrzeń.
Niesłabnący dziecięcy entuzjazm, kiedyś mój i mojego brata, teraz moich dzieci.
Wspomnienia, te najstarsze i te najmłodsze.

Życzę wszystkim tu zaglądającym zatrzymania się na chwilę na tym świątecznym przystanku w podróży codziennego życia, "złapania oddechu", odnalezienia w sobie dziecięcych emocji.
Zamiast śniegu trochę lukrowanej bieli.

Początek grudnia, podsumowanie... jesieni :)

2011-12-05T00:14:00.000+01:00

No właśnie.
Ostatnio jakoś mnie nie ma.
W moim ostatnim poście... jeszcze zielono.
Jak ten czas szybko zmienia dekoracje...

Przecież całkiem niedawno była piękna jesień. Nasycona kolorami, szeleszcząca liśćmi, bezdeszczowa, słoneczna, ciesząca oko wszystkimi odcieniami beżu, brązu i żółci, z domieszką cegły i purpury.

Powoli w tę energetyczną paletę wmieszało się coraz więcej stonowanych szarości, srebra, bieli, sinych mgielnych woali.

Ja jeszcze kończę utylizować zapasy dyni z balkonu, w tym roku wyjątkowo obfite i różnorodne. Były i niepowtarzalne, eksperymentalne zupy i ciasta, pomarańczowe jak moja ulubiona Hokkaido. Było dyniowo - krewetkowe curry, były improwizowane makarony.

Tymczasem nagle zastał mnie grudzień, sama nie wiem jak to się mogło stać.
Uświadomiłam sobie właśnie, że już tylko, to prawda, to już zaledwie trzy tygodnie do świąt.
Faktycznie w kuchni coraz częściej sięgam po orzechy i suszone owoce.
W szufladach niepostrzeżenie pojawiły się zapasy cynamonu i innych piernikowych przypraw.
Kuszą mnie już znowu zapachy pomarańczowej i cytrynowej skórki.
Przecież to już czas najwyższy żeby zapełniać puszki, dotąd spokojnie zalegające w spiżarni.

Gotuję dużo i prawie ciągle coś nowego.
Najczęściej bez wagi i innych miar, metodą na dosyp i dolej, pomieszaj, sprawdź, spróbuj i ewentualnie coś dopraw, popraw.
Rzadko mam okazję zrobić jakieś zdjęcia, bo i czasu mało i światło opuszcza nas jakoś zbyt wcześnie.
Wyjątkiem są weekendy, czasami uda się coś uwiecznić, zanim zniknie w otchłani... ;)

Zanim więc oddam się korzenno - lukrowemu szaleństwu jeszcze całkiem zwyczajnie, jesiennie - ziemniaki. Nie z ogniska, tylko z piekarnika ale zapach przypieczonej skórki przywołał najlepsze wspomnienia dzieciństwa.

Jako dodatek (właściwie to danie główne, ale dla mnie ziemniaki zawładnęły tym obiadem) kurczak pieczony z warzywami.

Przepisy na oba dania jutro, bo zamknięte oczy to nie jest najlepszy partner do pisania :)

Gdy chłód różowi policzki, czyli jesiennych nastrojów cz. 2

2011-10-17T22:17:00.000+02:00

Krajobraz za oknem powoli się zmienia.

Płowieje.

Nasycone wcześniej barwy łagodnieją, coraz więcej w nich brązu, beżu i wszelkiego rodzaju szarości.

Niby jeszcze gdzieniegdzie zielono, niby wciąż w krzaczorach znajdujemy ostatnie jeżyny.
Smaczne, że hej, taki skoncentrowany smak minionego lata.

Tylko, że jest jakoś inaczej.
Wiatr smaga policzki.
Coraz częściej wylegiwanie się w słońcu zastępuje energiczny marsz.
Ciemne okulary spoczęły w szufladzie.
Zamiast nich pojawiły się ogrzewacze, szalik i rękawiczki.
I kurtka już jakby cieplejsza, najchętniej na polarze.
Jedno się nie zmieniło.
Ochota na przygodę, na wyjście z domu, póki jeszcze się da.
Chęć, by łapać ostatnie ciepłe promienie, a kiedy ich brak, ogrzać zmarznięte ręce przy ognisku.

Banalne to, ale ogień ma magiczną moc przyciągania.
Można się zapatrzeć na długie minuty, pewnie nawet godziny, gdyby nie chłód skradający się za plecami.

Kiedy byłam dzieckiem, wyobrażałam sobie, że żarzące się drewno to stosy klejnotów, mieniące się i mamiące nieodpartym urokiem.
Warto sobie czasem tak po prostu, zatrzymać się na chwilę, popatrzeć na ogień, powspominać.
Przyznaję, upiekłam też kiełbaskę, schrupałam grzankę z chleba.
Nawdychałam się dymu i usmarowałam ręce popiołem.

A po powrocie?
Koniecznie kubek gorącej, karmelowej herbaty i owsiane ciastko.
Baaardzo chrrrrupiące.
Na pewno nie jedno :)))

Chrupiące owsiane ciasteczka
przepis z blogu Moje wypieki
cytuję dosłownie, bo i przepis doskonały

Składniki na około 35 ciastek:

200 g miękkiego masła
1 szklanka drobnego cukru do wypieków (dodałam 3/4 szklanki)
1/4 szklanki ciemnego brązowego cukru
1 duże jajko
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
1 szklanka mąki pszennej
3/4 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
szczypta soli
2,5 szklanki płatków owsianych (najlepiej górskich)

Masło utrzeć (zmiksować) na puch, pod koniec wsypując biały cukier i dalej miksując. Dodać cukier brązowy i zmiksować. Dodać jajko i zmiksować. Wsypać pozostałe składniki na jeden raz i zmiksować.

Blachę wyłożyć papierem do pieczenia. Z ciasta robić kulki wielkości orzecha włoskiego (lub większe, wedle uznania), spłaszczyć je łyżką. Układać na blaszce z sporych odstępach. Piec w temperaturze 180ºC przez około 15 - 17 minut do lekkiego zbrązowienia. Chwilę odczekać przed zdjęciem z blachy, potem studzić na kratce.

Bardzo rosną na boki, trzeba luźno układać je na blasze.

Smakują za to ...

Co ja będę gadać, trzeba samemu spróbować.

Co jest tak proste jak sam przepis :)

Jesienna zmienność nastroju cz.1

2011-10-11T21:04:00.003+02:00

Jesienią właśnie tak to jest, że nudzić się nie sposób.
Pełna zmienność.
Raz płowość, szarość, z domieszką rdzy, podlana wodą, czasem pokropiona.
Dzisiaj na przekór temu co za oknem nie o tym.
Dzisiaj o tym, że innym znów razem złote refleksy, szelest pod stopami i prawdziwy barwny festyn.
Bo tak to jest, że kiedy zaświeci słońce, powieje ciepłem, wyciągam lżejszy sweter (teraz to już bardziej płaszcz), odkopuję ciemne okulary (albo i nie i wtedy marszczę nos) i biegnę łapać ostatnie nitki babiego lata.

Nad rzeką piaszczyste przestrzenie.
W gąszczu zarośli świeci ostatni żółty kwiatek. Odszukuję w chaszczach niesamowicie słodkie jeżyny.

W parku na zmianę wącham resztki późnych kwiatów i zbieram kolorowe liście.

W domu otwieram szeroko okna i zabieram na balkon kubek kawy.
Albo tylko uchylam i obserwuję przepływające po niebie balony. No dobrze, zdarzyło się raz, ale też się liczy, prawda?

W kuchni też trzymam się w takie dni letnich smaków. I kolorów. A co się do tego lepiej nadaje, niż cukinia?
Świeży, delikatny smak, nasycona, optymistyczna zieleń. I mnóstwo, mnóstwo możliwości. Cóż, nadal ją kocham :)
Dzisiaj w ekspresowej poprzedszkolnej odsłonie, kiedy trzeba dość szybko wyczarować coś z (no prawie) niczego:)

Rozgrzewam piekarnik, w tym czasie kroje cukinię (albo i dwie) na cienkie i długie plastry.
Obsmażam je po kolei na patelni grillowej. Potem mieszam w misce z posiekanym drobno ząbkiem czosnku.
Ciasto francuskie rozwijam na blasze, robię mały rant i podpiekam przez kilka minut.
W tym czasie ono się podstępnie straszliwie napusza, ale pacyfikuję je bez litości widelcem.
Na tarce o grubych oczkach ścieram śmietankowy ser koryciński.

Drapuję to wszystko na cieście, posypuję solą i pieprzem.
Zapiekam.
Do zrumienienia ciasta i roztopienia sera.
I już.

Potem tylko jeszcze bardzo się spieszę, żeby zatrzymać chwilę.
Nie łatwo, oj nie łatwo.
Te dwie fotografie dzieli tylko moment :)

Sposób na ... pieprznik w kuchni ;)

2011-08-21T21:44:00.000+02:00

Wiem jaki jest mój przepis na udane wakacje.
Morze, morze i jeszcze raz morze.
No niech będzie, że jeszcze odrobina piasku, trochę wiatru, ten słonawy zapach powietrza.
Nieważna jest za to pogoda (zazwyczaj, bo ulewne ekstrema są jednak trochę męczące;)).
Nawet czasem lepiej w kurtce i kapturze, niż na kocu, bo i pusto i wietrzniej i bardziej malowniczo.

Ledwo wyjechałam i już wiem, że za rok na pewno tam wrócę.
Znów już w kwietniu zacznę myśleć, w maju czekać, w czerwcu będę przytupywać z niecierpliwością, a w lipcu przez całe dwa tygodnie będę szczęśliwa w swoim miejscu na ziemi

A jaki jest przepis na udane, mimo, że miejskie, letnie popołudnie?
Najlepiej w towarzystwie pełnego brzucha i błogości na twarzy?
Nic prostszego :)
Wystarczy odrobina dobrych chęci, wizyta na ulubionym bazarku, gdzie piętrzą się uśmiechnięte warzywa, owoce i ...

grzyby :)

w tym żółtopomarańczowe kurki czyli pieprznik jadalny, bo właśnie o nich w tytule mowa :)

Należy przynieść do domu sporą ich garść, a nawet dwie (jeżeli to damskie garście;))
Potem to już tylko trzeba te kurki opłukać dokładnie pod bieżącą wodą.
Na patelni rozgrzać masło (całkiem sporo, kurki masło uwielbiają, biodra mniej, co z tego, czasem zaszaleć trzeba ;) drobno posiekać dorodną cebulę, zrumienić na maśle, dodać kurki i mieszać, aż do całkowitego odparowania płynu, doprawić sporą ilością świeżo mielonego pieprzu. Można zjeść już w tej postaci. I tak się najczęściej dzieje, jeżeli są to pierwsze kurki w sezonie.
Można też je ostudzić, połączyć z utartym twardym serem, np. Bursztyn (przyznaję, że ostatnio go promuję, bo bardzo nam posmakował). Jeżeli jeszcze przypadkiem jest w domu właśnie wyrośnięte ciasto chlebowe (lub dowolne słone drożdżowe, może być np na pizzę) to już w ogóle pełen "wypas".
Wystarczy wtedy rozwałkować placuszki, wielkość dowolna, rozłożyć na nich nadzienie, skleić, zostawić do wyrośnięcia i upiec na rumiano, najlepiej na rozgrzanym kamieniu.

Doznania zapachowe po dobraniu się do wnętrza takiego pieroga są niesamowite. Grzyby lekko podrasowane ostrością sera. Mhmmm.... Ale dla mnie i tak medal dostaje ciasto, w środku wilgotne i pachnące kurkami, na zewnątrz kruche i chrupiące.
Dochodzę do wniosku, że koniecznie muszę kupić kurki, ciekawe dlaczego??? :)))

Mariaż malin z ... wątróbką

2011-08-17T17:46:00.001+02:00

A było to tak...

Pełnia lata.
Dzieci nad morzem, trochę snującej się po kątach tęsknoty.
Ale od czego są MMS-y. No i babcia przysyłająca kolejne zdjęcia, zresztą w coraz ciekawszych aranżacjach.
Plastelina w roli lakieru do paznokci to jeden z ostatnich hitów w nadmorskim ośrodku wczasowym.

A w domu?
W domu była cisza, tu i ówdzie porzucony pluszak, nagle dziwnie stacjonarny ;)
Spokojnie i statycznie.

Na talerzu coś szybkiego, koniecznie z ulubionymi owocami w roli głównej.

Każdy ma chyba jakieś ulubione owoce sezonowe. Jedni cały rok czekają na truskawki, drudzy przeżywają uniesienia przy kolejnej torbie purpurowych czereśni.
Nie ma dla mnie nic smaczniejszego od malin. Najlepsze to takie prosto z krzaka, nagrzane w słońcu, pełne aromatu, aksamitne.
Kiedy przygotowuję jakieś danie z malinami, kupuję zawsze dwa pudełeczka. Bo jedno opróżnia się tak jakoś mimochodem

Wątróbka na szpinaku w towarzystwie świeżych malin i malinowego sosu

Składniki:
30 dkg wątróbki drobiowej
dwa plasterki wędzonego boczku
2 duże garście szpinaku świeżego
ser grana padano
płatki migdałów
pudełko świeżych malin

sos:
krem balsamiczny
odrobina octu balsamicznego
garść malin przetartych przez sitko
sól i pieprz do smaku

Przygotować sos z musu malinowego i pozostałych składników. Wątróbkę pokroić na mniejsze kawałki, lekko posypać mąką (niekoniecznie).
Na patelni usmażyć boczek pokrojony w paseczki, dodać wątróbkę. Usmażyć na rumiano z obu stron.
Na talerzach ułożyć umyty i osuszony szpinak. Na nim ułożyć wątróbkę, maliny, posypać odrobina zestruganego na cienkie plasterki parmezanu, zrumienionymi płatkami migdałowymi. Polać wszystko sosem malinowym.

Szybki obiad przed burzą

2011-07-21T10:32:00.001+02:00

Niespokojne to lato.
Parne, duszne, grzmiące.
Woda leje się z nieba codziennie, prawie jak w tropikach.
Wilgotność zagęszcza powietrze.
Tak to niepostrzeżenie mijają kolejne wakacyjne dni.
Za chwilę przywita mnie morze.
Znajomy szum, ten sam co przed rokiem.
Dobrze znana jedyna w miasteczku ulica i przejście nad morze.
Słodkie lenistwo.

Póki co ostatnie przygotowania, pośpiech i posiłki, gotowane na szybko, gdzieś obok głównego nurtu toczących się spraw..
Zupełnie przypadkowo, z takiego dowolnego, czysto intuicyjnego mieszania składników wyszła interesująca i warta zapamiętania potrawa.

Kapusta smażona z kuminem, śliwkami i pietruszką

1/2 głowki małej, białej kapusty
1-2 łyżki oliwy
1 cebula
2-3 ząbki czosnku
kumin mielony
cynamon
10 suszonych śliwek
mały pęczek natki pietruszki
świeżo mielony pieprz
sól do smaku

Kapustę drobno poszatkować. Cebulę pokroić w półkrążki. Czosnek posiekać.
Na patelni zeszklić najpierw cebulę, potem dołożyć czosnek, krótko podsmażyć. Dodawać partiami kapustę, cały czas mieszać pozwalając jej "zwiędnąć". Lekko posolić. Smażyć na niewielkim ogniu do pożądanej miękkości. Kapusta pozostanie jednak dość chrupiąca. W czasie mieszania dodać kumin i cynamon, na końcu pokroić śliwki w paseczki, dodać, dokładnie wymieszać i jeszcze chwilę smażyć. Pietruszkę drobno posiekać, dodać, poczekać aż smaki się przenikną. W międzyczasie gdzieś tam jeszcze dodać pieprz i ...
gotowe.

Zdjęcie z balkonu, gdzie łapałam ostatnie ślady dziennego światła.
Na widelcu pierwsze krople, a nad głową granat i stal.
I straszny huk jakby tego było mało.
Chwilę potem świat utonął w ciemnościach, a z góry zaczęły się lać całe wiadra wody :)

Pozdrawiam wszystkich lipcowo :)))

Letnie warzywa - risotto.

2011-06-25T22:31:00.000+02:00

Weekend.
A jeśli weekend to duuużo czasu.
Tym razem raczej do zagospodarowania w domu, bo pogoda dzisiaj naprawdę w kratkę. Silne słońce przeplata się z sinoczarnymi chmurami, deszczem i wiatrem.
Nawet rodzinna wyprawa po warzywa odbyła się w towarzystwie deszczowych chmur i pospiesznego wyciągania kurtek z plecaka :)
Taka pogoda to wymarzone okoliczności dla odkurzenia rondli i rzucenia się w wir kuchennych eksperymentów.

Moje weekendowe obiady, szczególnie w lato, są raczej lekkie. Staram się aby były oparte przede wszystkim na warzywach.
Ostatnio o to nietrudno, każda wizyta przy osiedlowym straganie kończy się dla mnie tak samo.
Zupełnie nie wiem na co się zdecydować.
Jeżeli jeszcze do tego mam towarzystwo, to spełnienie licznych zachcianek tylko pogarsza sprawę.
W rezultacie zazwyczaj ląduję w domu z pełnymi torbami i potem mam dylematy repertuarowe ;)

Dziś problemu z decyzją nie miałam. Wyręczył mnie mąż, rzucając w przelocie "A może risotto?"
Jasne, że risotto, lekkie, letnie i chrupiące

Risotto z młodymi warzywami

Składniki:
400g ryżu do risotto (np arborio)
1 duża cebula
1 ząbek czosnku
2 łyżki masła
1 szklanka dobrego białego wytrawnego wina
ok. 1 litr bulionu (drobiowy, mieszany lub jeśli ktoś woli warzywny)
100g startego parmezanu (u mnie to zawsze jest ser Grana Padano)
1 młoda cukinia
1 duża lub 2 mniejszemarchewki
2 garście bobu
1 łyżka masła
sól
świeżo mielony czarny pieprz

Bób obgotować krótko (ok. 5 min.), obrać z łupinek. Tak samo krótko obgotować marchewkę (można pominąć, jeśli ktoś lubi bardzo chrupiącą). Cebulę pokroić w kostkę, czosnek drobniutko posiekać. Na patelni rozpuścić masło. Dodać cebulę, smażyć aż do momentu, kiedy będzie przejrzysta. Dodać czosnek, smażyć jeszcze chwilę. Dosypać do patelni ryż i intensywnie mieszając, pokryć każde ziarenko ryżu masłem. Wlać na patelnię wino i mieszać, aż odparuje. Następnie dodawać do patelni po łyżce wazowej bulionu, za każdym razem mieszając, aż wchłonie go ryż. Na oddzielnej patelni rozgrzać masło. Obsmażyć na złoto pokrojoną w półkrążki cukinię (razem ze skórką), dodać pokrojoną w plasterki marchewkę i bób, smażyć jeszcze przez chwilę, lekko posolić.
Po 15 - 20 minutach, zależy od tego jaki kto woli ryż (u mnie potrawa była też dla dzieci, więc mieszałam i podlewałam bulionem nieco dłużej) risotto powinno być prawie gotowe. Dosypać do ryżu ser, wymieszać i dodać uduszone warzywa (powinny być nadal chrupiące).
Wszystko doprawić do smaku świeżo mielonym pieprzem.
Podawać niezwłocznie, bo risotto koniecznie trzeba smakować świeże.
Jest wtedy niezrównane.

Zdrowe ciasto truskawkowe

2011-06-24T12:18:00.001+02:00

Czerwcowe niebo.
Niesamowicie dynamiczne, wyostrzone, pełne kontrastów.
Czasem optymistyczne i świetliste, czasem mroczne i tajemnicze.
A ja zadzieram głowę, mrużę oczy i patrze, patrzę.
No dobrze, czasami też pstrykam, to fakt.

Kiedy tylko można ruszamy w plener.
Rowery (te dziecięce), spacery, świerszcze, pszczoły, bukiety, kwiaty.
Duuużo kwiatów, duuużo zdjęć.
Ostatnio nawet pokazywałam komuś swoje zdjęcia i usłyszałam "No tak, bo Ty to taka kwiatowa jesteś"
Nie wiem czy to dobrze?

Mało mam czasu i ochoty też, na siedzenie w kuchni.
Dobrze, że czasami przychodzą goście. Wtedy mam motywację, szukam, sprawdzam i robię ... najczęściej coś nowego.
Było to tak.
Przeczytałam bardzo inspirujący wpis.
Zadumałam sie przez chwilę ;).
Okazało się, że ja na temat zakalca w ciastach ucieranych wiem nie za wiele.
Bo przecież nie zbyt często tego typu ciasta robię.
W sezonie piernikowo-marchewkowym to owszem, zdarza mi się ale teraz latem niekoniecznie.
Owocowe i drożdżowe - o tak. Ale nie wszyscy lubią, więc potem dla równowagi coś na kruchym cieście, a zaraz potem coś biszkoptowego z bitą śmietaną. No i znów drożdżowe, bo przecież dawno nie było :)))

Zabrałam się więc za pieczenie, urozmaicając co nieco. Bo nie byłabym sobą nie zmieniwszy niczego.
No i okazało się, że ciasto wyszło rewelacyjne. Pięknie pachniało. Miało bardzo puszystą choć wilgotną strukturę, bardzo udany eksperyment
I dodatkowo świetnie się je coś, co jest zdrowe i pełnoziarniste.
Wszystkim niesamowicie smakowało, wyszło więc na to że zdecydowanie za rzadko piekę tego typu ciasta.

Pełnoziarniste ciasto truskawkowe
na podstawie tego i tego przepisu

Składniki:

150 g masła w temperaturze pokojowej
szczypta soli
120 g cukru (biały lub drobny trzcinowy)
4 jajka
ok. 100g jogurtu naturalnego
150g mąki pszennej pełnoziarnistej Lubelli
80 g mąki pszennej razowej typ 2000
50g mielonych migdałów
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki cynamonu
1 łyżeczka esencji waniliowej
ok. 1/2 kg truskawek (raczej mniejszych, większe przekrojone na pół)
100g płatków migdałów

Wykonanie:

Piekarnik rozgrzać do 170-175 stopni.
Masło utrzeć mikserem na puszystą masę. Dodać szczyptę soli, cukier i dalej ucierać. Wbijać kolejno jajka, miksując po każdym dodaniu. Na koniec dodać mąkę, cynamon, proszek do pieczenia, esencję waniliową i mleko i wszystko dokładnie wymieszać.
Okrągłą tortownicę o średnicy 30 cm wyłożyć papierem do pieczenia.
Przełożyć ciasto do tortownicy, wierzch posypać równomiernie mielonymi migdałami. Na całości rozłożyć równo truskawki, po wierzchu posypać płatkami migdałowymi.
Piec przez około 50 minut, aż wbity w ciasto patyczek będzie po wyjęciu suchy. Ostudzić dobrze przed krojeniem. Można posypać cukrem pudrem ale ja tego nie robiłam.

Przepyszne lekkie, lekko chrupiące ciasto. W dodatku bez śladu zakalca. To między innymi dzięki radom Bei.
Smacznego.

Czerwień maków i ... suszone pomidory

2011-06-20T13:42:00.000+02:00

Dostałam niedawno tajemniczą paczuszkę. W środku suszone pomidory bardzo dobrej jakości.
A suszone pomidory to ja jak w tytule, uwielbiam.
Dorzucam je to tu, to tam i za chwilę okazuje się, że już trzeba kupować nowe (nawiasem mówiąc już nie trzeba, dostałam właśnie kolejny pojemniczek, taką jakby dokładkę).

Drugim pomidorowym skrytozjadaczem jest moja młodsza córka.
Nie wolno zostawić bez kontroli kopczyka pokrojonych w paseczki pomidorów, czekających na wrzucenie na patelnię.
Kopczyk bowiem w zastraszającym tempie znika.
Przekonałam się o tym po raz kolejny w ferworze przygotowań obiadowych, w ubiegły weekend.

Proste potrawy, z kilku składników to jest to.
Szczególnie wtedy, kiedy te składniki idealnie do siebie pasują
Czasami zestawienie jest tak trafione, że nie potrzeba już nic innego, żadnych udziwnień, dodatków.
Jak Wam brzmi połączenie suszonych pomidorów z czosnkiem, bazylią winem i śmietanką?
No właśnie :).
Nic zatem dziwnego, że skusiłam się na wypróbowanie wielokrotnie sprawdzonego i niezawodnego przepisu Bajaderki z Mniammniam.pl, na piersi kurczaka w zestawieniu z właśnie takimi dodatkami.
Tym bardziej, że okoliczności sprzyjały, bo podejmowałam gości.
Potrawa okazała się nieskomplikowana, trafiona w dziesiątkę.
Smakowała wszystkim, nawet tym najmłodszym.
Jedyna tajemnica i trudność polega na tym, że trzeba to wszystko przygotować bezpośrednio przed podaniem. W praktyce oznacza to gotowanie przy gościach, którzy właśnie zjedli zupę i mają czas na swobodne pogaduszki i nabranie apetytu na ciąg dalszy.

Piersi z kurczaka w sosie z suszonych pomidorów

składniki:
4 filety z piersi kurczaka

1-2 łyżki oliwy z oliwek (można użyć tej z pomidorów suszonych)
5-6 ząbków czosnku, pokrojonego w cieniutkie paseczki
1 szklanka białego wytrawnego wina
2/3 szklanki śmietanki kremówki
1/2 szklanki suszonych pomidorów w oliwie, cieniutko pokrojonych
garść, albo dwie świeżej bazylii, pokrojonej w paseczki

Piersi kurczaka umyć, dobrze osuszyć, lekko osolić i popieprzyć. Rozgrzać oliwę na sporej patelni i obsmażyć na rumiano z obu stron. Dodać czosnek i jeszcze chwilkę smażyć, uważając, aby czosnek się nie przyrumienił za mocno.

Dodać wino, śmietankę i pokrojone pomidory - zagotować. Przykryć patelnię, zmniejszyć ogień i dusić chwilę, około 5 - 7 minut.

Mięso wyjąć na ogrzany talerz, zwiększyć ogień pod patelnią, dodać bazylię do sosu i chwilę gotować aż sos zgęstnieje, około 2-4 minut (ja lekko zagęściłam sos maizeną, bo był pyszny i nie chciałam czekać). Przyprawić sos do smaku solą i pieprzem, polać filety i podawać.

U mnie potrawa wystąpiła w połączeniu z bulgurem i zieloną sałatą. Było przepysznie.

Po raz kolejny dziękuję Bajaderko :)

A na deser makowe piękności :)

Czerwcowy zawrót głowy

2011-06-18T19:07:00.002+02:00

Wystarczą japonki i już, można wychodzić.
No dobrze, czasem bluza, ale tylko czasem.
Czyż to nie piękne? Już samo to.
A przecież jeszcze dodatkowo tuż za progiem feeria doznań.
Zewsząd zieloność, nasycona, intensywna, rozbuchana.
Słoneczne trawniki pokryte piegami stokrotek.
Nieskoszone łąki falujące aż po horyzont.
Liście szumiące, obiecujące nie tak odległe już nadmorskie wakacje.
Na skraju pól połyskujące jedwabiście płatki maków, poddające się najlżejszym podmuchom.
W ogródkach zaczepne wąsy pachnącego groszku. Czasem delikatny, czasem bardzo intensywny aromat otaczający królowe kwiatów.

Odurzone tym nadmiarem pszczoły i bąki wydają się pławić w upojeniu.
A ponad tym wszystkim błękit zmieszany z bitą śmietaną :)

Wstęp do lata, barwny, aromatyczny, energetyczny.
Taki do chwytania garściami i ładowania wewnętrznych akumulatorów.

A na śniadanie?
Przecież nie może być inaczej skoro sezon w pełni.

Energetyczny koktajl truskawkowy

2 duże garście odszypułkowanych truskawek
2 małe banany
250 ml mleka kokosowego
kilka kostek lodu

Lód skruszyć w kruszarce, zmiksować z owocami na gładką masę. Dodać mleko i jeszcze chwilę miksować.

Jeśli ktoś nie lubi smaku kokosa, można zrobić koktajl tylko z truskawek i bananów, też jest pyszny, tylko trochę lżejszy. Ja bardzo lubię mleko kokosowe w połączeniu z owocami.
Smacznego.

Baletnica

2011-06-13T23:30:00.005+02:00

Były prezenty, byli goście, było mnóstwo radości i był ... tort.
Zamówiony, z tancerką, koniecznie z szeroką spódnicą i koczkiem :)
Było lekkie zdziwienie:
"Ale ja myślałam, że ona będzie tańczyć na torcie mamusiu"
I moje:
"...po prostu się trochę zmęczyła i usiadła "

Uściski i całusy i uśmiechnięta od ucha do ucha buzia, rozjaśniona wewnętrznym światłem.
Szczery entuzjazm i szczęście pięciolatki.

Sto lat, moja maleńka, duża dziewczynko :)

Wyprawa w nieznane.

2011-06-01T23:16:00.001+02:00

Góry, lub jak mawia ktoś najmłodszy w stadzie "góly".
Pięknie, soczyście, przestrzeń.

Tylko zaraz po przyjeździe okazało się, że:
"Dlaczego takie góry tylko z lasem, a nie kamienne mamo???"
No i skończyło się na tym, że następnego dnia, pod wpływem impulsu, pojechaliśmy w te kamienne, prawdziwe góry :)

Dla nas powrót, dla dziewczynek całkowicie nowe i niesamowite doświadczenie.

"A dlaczego nie poszliśmy do nich (tych gór) tam potańczyć na górze i pozjeżdżać w śniegu?"
- powiedział ktoś komu w nieskończoność dłużył się jeden jedyny kilometr do Morskiego Oka, pokonany na własnych nogach.

Obowiązkowa szarlotka w schronisku była rewelacyjna, pyszna, lepsza nawet niż kiedyś.
Za to herbata od zawsze w takiej samej szklance :)

Orzechówki w dobrej formie, chętnie pozowały do zdjęć (co prawda takich mocno przybliżonych ale zawsze)

Po tej szalonej, jednodniowej wyprawie, która nie wiem komu była bardziej potrzebna, dziewczynkom, czy nam, wróciliśmy w niższe, lesiste Beskidy. Tam już na spokojnie można było oddać się ulubionemu zajęciu - rwaniu mleczy :) i innych łąkowych piękności.

Ja za to zdecydowanie wolę dmuchawce fotografować, najchętniej z bliska.
Jedno podejście do nich z wysokości źdźbła trawy zakończyło się nawet gwałtownym atakiem mrówek.

W sumie to ja przez cały wyjazd nie rozstawałam się z moim nowym aparatem, który nadal bardzo ale to bardzo mnie cieszy :))))

Domowy makaron

2011-05-01T21:23:00.001+02:00

Miało być owocowo. Miało być na słodko.
No i nie jest :)
Tamten temat nie ucieknie.
Dzisiaj muszę o czymś innym. Po prostu muszę.

To pewnie znów wpływ niedzieli. Nie mogło być tak zwyczajnie.
Nic to, że ostatnio jakoś nie mam głowy do kuchennych nowości i wzlotów.
Nadal zdarza się, jak dziś, że coś mną zawładnie.
Sos na bazie pomidorów był już właściwie gotowy kiedy posłuchałam wewnętrznych podszeptów i ...

W misce wylądowało 300 g mąki, 3 prawdziwie ekologiczne jajka, z naprawdę zółtymi żółtkami.
To w zasadzie powinno być już wszystko, ale przyznam się.
Dodałam 2 łyżki stołowe wody.
Tak dla własnego komfortu.
Żeby zagniatanie ciasta nie zamieniło się w zapasy.

Wyrabianie to świetny relaks, taki dla mózgu.
Porządkuje myśli, pozwala skupić się na rytmie prostych powtarzalnych ruchów dłoni.
Bezładna mieszanina zamienia się powoli w gładką, złocistą kulę.
Po przekrojeniu wyłania się niezliczona ilość bardzo drobnych dziurek.
Chyba to znak, że wyrabiałam z pasją ;)

Później zaczyna się prawdziwa walka.
Z ciastem makaronowym już tak jest, że wałkuje się ciężko.
Bo jest jak guma. Wraca spod wałka i wraca.
Tylko, że to kwestia determinacji. Wreszcie się poddaje i zaczyna współpracować.

Potem jest już tylko łatwiej, z górki.
Wystarczy omączone placki zrolować, pokroić na dowolnej szerokości ślimaczki.
Zanurzyć w nie palce i lekko podrzucając, rozwinąć długaaaśne makaronowe wstęgi.

Lubię wygląd świeżych domowych wstążek.
Takich surowych właśnie.
Przyprószonych bielą mąki, długich, lekko nierównych (bo równe to kroiła kiedyś tylko moja babcia).
W tym po części tkwi urok całej tej zabawy.
To nie mają być kluski jak z fabryki.
Bo takie to mamy na co dzień. W wielkim wyborze kształtów.

Po ugotowaniu już tylko skrapiam gorące odrobiną oliwy i mieszam.
A one tak cudnie wtedy szeleszczą.
Nie są gładkie. Takie lekko "kostropate". Jędrne.
Wszyscy podkradamy je z talerzy, "na sucho".
Moje dzieci najchętniej pozostałyby przy takiej właśnie wersji.

Pozostało już tylko ożywić talerze odrobiną koloru.
Nie oszukujmy się, sos, który miał być głównym bohaterem tego obiadu, jakoś tak nagle zmienił się w zaledwie dodatek. Bardzo smaczny ale jednak :)))

Życzenia

2011-04-23T15:59:00.002+02:00

Radosnego czasu Wam wszystkim

Tort na trzecie urodziny

2011-04-20T23:04:00.009+02:00

Kolejny dziecięcy tort.
Jak zawsze na ostatnią chwilę, w popłochu, że nie zdążę.
Jak zawsze z przygodami, bo żelatyna w płatkach nie sprawdziła się, przynajmniej nie w zastosowanej przeze mnie dawce, bo marcepan, który rok temu świetnie się formował, teraz nie chciał wcale. Za to przyczynił się do rozwinięcia moich mięśni rąk :)
Bałagan, barwniki, kolorowe okruszki.

Na końcu tego wszystkiego był rozanielony wzrok mojego dziecka i okrzyki, i ciągnięcie każdego kolejnego gościa do oglądania tortu.
Bo przecież "Mama zrobiła na torcie krecika, zobacz, tam siedzi na torcie krecik, mam krecika na torcie, ale chodź ze mną i zobacz :))))))".

Tort malinowo - śmietankowy

Biszkopt

(do tortu potrzebne są dwa takie biszkopty, upieczone w tortownicy o średnicy 30 cm)

składniki

1 szk. mąki
1 płaska (!) łyżeczka proszku do pieczenia (można pominąć)
5 jajek
2/3 szk. cukru

Białka oddzielić od żółtek.
Ubić białka na kruchą pianę. Pod koniec ubijania zacząć powoli dodawać cukier. Co najważniejsze przy biszkopcie białka z cukrem trzeba bić tak długo, aż da się je prawie kroić nożem, masa nie może być gęsta i taka jakby ciągnąca, wtedy biszkopt nie urośnie taki jak trzeba.

Do sztywnych białek ciągle ubijając dodawać żółtka.

Później na najmniejszych obrotach miksera albo w ogóle łyżką, delikatnie jakby się zagarniało chmury, wmieszać mąkę.
W tej części procesu chodzi o to, żeby pod ciężarem mąki ciasto nie siadło, żeby nadal było lekkie i puszyste, a nie ciężkie i gumowate.

Wstawić do piekarnika i piec w temp 180 st przez czas uzależniony od grubości ciasta.
Zasada co do długości pieczenia biszkoptu jest nast:
najpierw podnoszą się (rosną) brzegi ciasta, one też najpierw się rumienią i już dalej nie mogą urosnąć. Potem zaczyna rosnąć środek w związku z tym wybrzusza się i zawsze na środku ciasta powstaje górka.
Potem ta górka rumieni się tak jak reszta. Ale to nie jest jeszcze moment na wyjęcie ciasta. Dopiero kiedy ta górka w środku zacznie samoczynnie lekko opadać, zrówna się z bokami i na środku pojawią się zmarszczki wtedy można wyjąć.
Zostawić do ostygnięcia. Najlepiej na całą noc. Biszkopt lepiej się "obrabia".

Masa I - śmietanowa

800 ml śmietany kremówki
250 g mascarpone
1 opakowanie cukru waniliowego
2 łyżki drobnego cukru

Śmietanę ubić na sztywno z cukrem waniliowym. W oddzielnym naczyniu zmiksować mascarpone z drobnym cukrem. Do serka wmiksować na wolnych obrotach śmietanę.

Masa II - malinowa

900 g mrożonych malin
cukier do smaku
2 czubate łyżeczki żelatyny

Żelatynę namoczyć w niewielkiej ilości zimnej wody.
Maliny rozmrozić. Zagotować. Dosłodzić według indywidualnego smaku. Przetrzeć przez sitko. Niewielką ilość powstałego musu malinowego, jeszcze gorącego połączyć z żelatyną i dokładnie wymieszać, aż do rozpuszczenia. Połączyć z pozostałą częścią masy i odstawić do lodówki do lekkiego zżelowania.

Masa III - maślana

Do pokrywania tortu z wierzchu i zaizolowania go od masy marcepanowej (inaczej marcepan rozmięka).

250 g mascarpone w temp pokojowej!
1/2 kostki masła w temp pokojowej!
1 opakowanie cukru waniliowego
2 łyżki cukru pudru

Zmiksować na gładką masę masło z cukrem. Cały czas miksując dodawać po łyżce masarpone, uważać żeby krem się nie rozwarstwił.

Wykonanie wnętrza tortu:

Oba biszkopty przekroić na pół, uzyskując 4 blaty.
Przygotować poncz (mój był najprostszy, z wody cukru waniliowego i soku cytrynowego, ale może być np alkoholowy, jeżeli tort nie jest dla dzieci).
Położyć na paterze spód jednego z biszkoptów, nasączyć delikatnie ponczem. Następnie posmarować lekko stężałą masą malinową (1/3), na to masę śmietanową (1/3). Powtarzać czynności z kolejnymi blatami, wykorzystując najpierw drugi spód a potem oba wierzchy biszkoptów.
Dookoła tort wysmarować cienką warstwą kremu maślanego. Odstawić do zastygnięcia w lodówce.

Do dekoracji końcowej i lepienia figurek służy mi gotowy marcepan, do pokrywania całej powierzchni tortu masa pseudomarcepanowa.

Masa "marcepanowa"

wg przepisu Malinny z Mniammniam.pl.

125 g wody zagotować z 75 g masła, dodać 125 g mąki. Po ostudzeniu dolać 1/2 olejku migdałowego i wsypać 1/2 kg cukru pudru. Wyrobić gładką masę, podzielić i zabarwić barwnikami np Wiltona.

Dalej to już tylko własna inwencja.

Moje pozostałe dziecięce torty możecie obejrzeć tutaj i tutaj

Pozdrowienia z ...

2011-04-07T19:49:00.000+02:00

A dzisiaj, 1 kwietnia...

2011-04-01T20:15:00.002+02:00

...były uściski, buziaki, życzenia
... były kwiaty

... w wielu postaciach ;)

... był prezent

... i miał być tort, o taki

Tortu nie było, bo okoliczności zewnętrzne nie dały mi szansy.
Nadrobię to kiedy indziej, a na razie zmykam się pakować.
Wzywa przygoda, o czym mam nadzieję następnym razem.

Szybko, szybko...

2011-03-30T08:18:00.002+02:00

Co robić, co robić?
Jestem na diecie i wczoraj po powrocie do domu dopadł mnie wilczy głód.
W dodatku nieletnie zajadały właśnie racuszki z twarogiem, obficie posypane cukrem pudrem.
Nie muszę dodawać, że zapach owych rozprzestrzenił się podstępnie i dopadł mnie już w przedpokoju. Przy zdejmowaniu butów.
Mój mózg, a zaraz potem mój brzuch zawył: JEŚĆĆĆĆ!
Nic to.
Postanowiłam się nie dać.
Zamknęłam się w sobie ;) i pognałam prosto do kuchni, nie zważając na kuszące aromaty.
Niewiele myśląc, bo jak tu myśleć będąc wystawionym na takie pokusy, wyjęłam z szafki garnek.

Dalej już poszło gładko...

Kiedy 10 minut później sięgnęłam po pałeczki, placuszki przestały dla mnie istnieć :)

Zupa orientalna 10cio minutowa :)

składniki:
na około dwie miseczki zupy

500 - 600 ml bulionu drobiowego, niesolonego
3 - 4 plastry pieczonego indyka pokrojonego na cienkie paseczki
garść szczypiorku pokrojonego w ukośne plasterki
garść świeżego szpinaku (całe liście)
1/3 opakowania chińskiego makaronu
1 - 2 łyżki sosu rybnego
1 - 2 łyżki sosu sojowego
odrobina świeżego startego imbiru (w ostateczności może być suszony)
szczypta chilli (lub kilka jeśli lubicie ostre doznania smakowe)
odrobina soku z cytryny
1 łyżka oleju sezamowego
ziarenka sezamu do posypania

W garnku podgrzać lekko olej sezamowy, wrzucić kurczaka, chwilkę podsmażyć, zalać bulionem. Doprowadzić do wrzenia, dodając po kolei sosy sojowy i rybny, imbir, chilli, sok cytrynowy. Ilość sosów należy regulować według własnego smaku, dlatego nie podałam konkretnych ilości. Na końcu wsypać szczypiorek, dodać szpinak i zestawić z palnika. Włożyć makaron, wymieszać, przykryć i zostawić na 5 minut. Wyłożyć do miseczek, posypać gotową zupę sezamem.

Smacznego.

Muszle, duże i pyszne :)

2011-03-28T11:03:00.005+02:00

W ciągu tygodnia moja kulinarna ekspresja jest nieco ograniczona.
Owszem mogę sobie poszaleć z jakimś ciastem (choć nie zawsze starcza mi energii i odkładam na pojutrze ;)).
Mogę zrobić eksperymentalną sałatkę na kolację (za bardzo mnie zawsze korci, żeby narozrabiać, dodać coś od siebie, coś ująć, posiekać).
Zdarza mi usmażyć jakieś chrupiące placuszki z owocami lub twarogiem, upiec gofry, ubić śmietanę.
Nie dotykam się za to praktycznie do przygotowywania obiadu.
Wracam i już jest.
Wyczarowany przez moją mamę.
Czasem tylko coś doprawię, wymieszam surówkę, wyjmę talerze.
(No dobrze w tajemnicy dodam, że pomysł na... konsultuję wcześniej przez telefon )

W sobotę delektuję się domem,
zwolnieniem obrotów,
szlafrokiem,
kawą w ulubionym kubku,
malowaniem milionsześćsettysięcystopięćdziesiątejdziewiątej królewny, koniecznie z kręconymi włosami i szerooooką suknią, woalem, kwiatem i obcasami, podkręconymi rzęsami i karminowym ust pąkowiem.
Tańczę walca, koniecznie z obrotami, dookoła nośnego słupa w salonie.
Bywam złym wilkiem, bywam wilkiem dobrym, galopuję na kolanach, piję niewidzialną herbatę i wącham papierowe tulipany.

Przygotowuję wtedy na obiad coś prostego, zazwyczaj nie warto albo nie chce mi się sięgać po aparat ;)
Za to wieczorem już słyszę w głowie podszepty. Zew kuchni czy jak to się tam nazywa.

Niedziela to taki specjalny dla mnie dzień. Kulinarnie rzecz jasna. Nosi mnie wtedy oj nosi.
Już od rana krążę, przewijając w głowie długą listę kulinarnych możliwości. Nawet wyprawa do sklepu po coś czego brak (buziaki dla M.) mnie nie powstrzyma.

Wczoraj było po włosku. Czyli pasta, pasta, pasta.
Z inspiracji niedawną rozmową o włoskiej kuchni.
Bo nie ukrywajmy, takie jest pierwsze skojarzenie, że jak włoska kuchnia to makaron.
Dlaczego, skoro to przecież dla włochów tylko wstęp do posiłku?
Bo makarony zawojowały nasze stoły, będąc bardzo wdzięczną i jakże prostą w obsłudze bazą niezmierzonej liczby połączeń.
Bo takie gotowanie jest przyjazne, przy zachowaniu podstawowych zasad (ach, ten makaron al dente) i zakup składników nie wiąże się z wycieczką po mieście w poszukiwaniu specjalistycznych sklepów.
Bo są po prostu pyszne,
dla mnie szczególnie w połączeniach skupiających się na trzech podstawowych barwach bieli, zieleni i czerwieni.

Conchiglioni ze szpinakiem i trzema serami

Składniki:

1 opakowanie dużych muszli makaronowych

1 łyżka klarowanego masła (może być i zwykłe)
350 - 500 g świeżego szpinaku
250 g mascarpone
4 ząbki czosnku
4 plastry pieczonej piersi indyka (może być też 1 pierś z kurczaka, zgrillowana albo ugotowana na parze)
200 - 300 g mozarelli (takiej dającej się trzeć),

1 puszka krojonych pomidorów
1/2 kartonu passaty pomidorowej
2 łyżki oliwy z oliwek
1/2 - 1 łyżeczka cukru
oregano,
pieprz,
sól

parmezan, albo Grana Padano
(który wolę, nie ukrywam, bo jest odrobinę łagodniejszy )

Muszle ugotować (oczywiście al dente) w dużej ilości lekko osolonej wody z dodatkiem oliwy. Odcedzić i ułożyć na płaskich talerzach, żeby sie nie posklejały.
Szpinak oczyścić, oderwać ogonki, opłukać. Przelać wrzątkiem na sicie. Pokroić w kostkę na desce.
Na patelni rozpuścić masło, podsmażyć posiekany czosnek, dodać szpinak. Smażyć chwilę, dodać mascarpone, posolić, kiedy lekko zgęstnieje odstawić do lekkiego przestygnięcia.
Indyka pokroić w drobną kostkę, dodać do nadzienia. Mozarellę zetrzeć na grubej tarce, dodać do szpinaku.

Na oddzielnej patelni rozgrzać oliwę, dodać pomidory, odrobinę odparować dosmaczając oregano, cukrem (to taki magiczny składnik, który wiele zmienia, wydobywa głębię smaku ze zwykłych puszkowych pomidorów) solą i pieprzem.

Na dno naczynia żaroodpornego wylać pomidorowy sos.Na nim ułożyć muszle nadziane szpinakową mieszaniną.
Wierzch posypać parmezanową pierzynką, nie za grubo. Tak tylko trochę ośnieżyć :)))
Zapiekać w temp 190 st przez około pół godziny, aż ser się stopi i brzegi muszli się zazłocą.

W sumie to taki weekedowy comfort food. Bo cóż to jest zagotować wodę, pomieszać trochę na patelni, odpalić piekarnik.
To tylko chwila kuchennej magii.
W nagrodę za to dostaje się widok umorusanych sosem bród i nosków*, uśmiechnięte od ucha do ucha miny. Rozanielone spojrzenia i radosne: "poproszę dokładkę!!!".

* nie dotyczy mojego męża ;)

I jeszcze jedno, jestem przeszczęśliwa, że znów mogę robić zdjęcia przy naturalnym świetle.

Obiecuję.

Spodziewajcie się mnie trochę częściej.

Opowieść o pizzy, tej domowej, z duszą.

2011-03-15T17:34:00.002+01:00

Chyba na większości blogów widziałam ją co najmniej raz.
Prędzej, czy później każdy próbuje zrobić ją sam, w domu.
Nie znam osoby, która jej nie lubi.
Pizza.

Przeczytałam kiedyś dyskusję na forum. Czy domowa pizza to fast food?
I czy o tym przydomku decyduje brak tłuszczu, dodatek warzyw i razowa mąka?
Bo np kaczka w pomarańczach fast foodem nie jest a nawet nie próbuje być zdrowa i beztłuszczowa.
Dla mnie fast food to zupełnie coś innego. Masowe, przetworzone, bezwartościowe, pełne polepszaczy, spulchniaczy, uzdatniaczy, takie słowa kojarzą mi się z fast foodem.

Czy może być fast foodem coś, przygotowywane z takim pietyzmem, namaszczeniem i uwagą? Przygotowywane od rana, powoli, jednoczące przy stole całą gromadkę?

Najpierw w misce ląduje góra z mąki, sypana prosto z torebki, zawsze na oko.
Szczypta soli, no dobrze, całkiem spora szczypta.
Dołek, rozkruszone drożdże, lekko ciepła woda.
Kilka ruchów ręki i na końcu 2 łyżki oliwy, takiej pięknie zielonej.
Ciasto robi się gładkie i przyjemnie lśniące.

Czasem, mimo wszystkich dostępnych mechanicznych mieszaczy lubię sobie ciasto po prostu wyrobić na misce. Ręką, czując, jak robi się coraz gładsze i bardziej poddaje się moim palcom.

Później spokojne miejsce pod ściereczką w kratę. Czasem na długo, bo spokojne leżakowanie to większe dziury w cieście.

Czas na dodatki. Na trzech deskach piętrzą się mozzarella i czarne jak węgielki oliwki, szynka i pieczarki, cienkie piórka cebuli i pasiaste słupki boczku. Na patelni bulgocze sos pomidorowy. Już wtedy dom wypełnia piękny, taki bardzo "włoski" zapach.

W piekarniku wygrzewa się ciężki pizzowy kamień. Już trochę poplamiony, zaprawiony w bojach.

Z wielkiej kuli wyjętej spod ściereczki formuję na omączonej stolnicy trzy placki, dwa cieńsze, jeden grubszy, bo na taki też są amatorzy. Lubię posypywać stolnicę mąką i dłonią rozprowadzać ją na powierzchni drewna.

Wyrośnięte placki pokrywam powłoką z zielonej oliwy.
Na pierwszym ląduje sos pomidorowy, oliwki, bazylia i aromatyczne oregano.
Na łopatę i do piekarnika.
Od kiedy mam kamień, kocham patrzeć jak puszą się drożdżowe brzegi. W ogóle łapię się na tym, że piekarnik to taki trochę telewizor, z bardzo ciekawym serialem.

Pod koniec pieczenia na pizzy ląduje mozarella. Nie lubię jak ser jest za bardzo spieczony, wolę jak się malowniczo ciągnie.
I już.
Pizza ląduje na wielkiej desce, kółko do krojenia idzie w ruch i za chwilę cztery buzie mruczą z zadowoleniem.
Na drugim placku druga część sosu, szynka i pieczarki, na wierzchu starta gouda, też dodana pod koniec pieczenia. To taka wersja dla dzieci, najbardziej klasyczna i lubiana nie tylko przez nie ;). Trójkątne kawałki znów znikają z deski.

Ostatni, najgrubszy placek zostaje powleczony kwaśną gęstą śmietaną, przykryty pierzynką z tartego sera, przybrany cebulą, pieczarkami i boczkiem. Na koniec piegi z mielonego pieprzu.

To z kolei ulubiona wersja męskiej części rodziny ;). Nawet widać nutkę zawodu, że pojawiła się na stole jako ostatnia. Pizze trzy, a brzuch niestety tylko jeden. Spokojnie sączymy czerwone wino. Małe rączki ukradkiem wykradają oliwki. Zapach domu jest niesamowity, we wszystkich wstępuje lenistwo.

I te uśmiechy, od ucha do ucha.
Miłego popołudnia.

Ma w sobie to coś

2011-02-26T15:16:00.003+01:00

Słońce odwiedza dzisiaj każdy zakamarek naszego domu.
Szyby okienne grzeją się w jego cieple.
I chodniki.
I arktyczny ziąb jakby trochę odpuścił. Ciii, nie zapeszajmy.
To niemal jak święto, po tylu najpierw pochmurnych, potem prawdziwie mroźnych dniach.
Chciałabym wystawić twarz do światła, nagromadzić trochę tej energii, tak na zapas, bo przecież to jeszcze nie wiosna.
Niestety, nie jestem dziś najlepszą kandydatką na spacer, z nosem czerwonym jak latarnia, hukiem parowozu w głowie, po dwóch dniach przykucia do łóżka i nadrabiania czytelniczych zaległości.

Przeczytałam wreszcie "Kill Grill, restauracja od kuchni" Anthonego Bourdaina, prawie dwa lata po tym jak dotarła na moją półkę. Fascynująca, zaskakująco dobrze napisana, szczególnie jak się weźmie pod uwagę mnogość nazwisk, miejsc, potraw, składników i innych szczegółów. No i tempo, pracy i życia, w którym nie ma czasu na sen. Może dlatego tak szybko i bez wytchnienia dała się pochłonąć.
W recenzjach czytałam głównie o tym, ile się można dowiedzieć z tej książki na temat niecnych restauracyjnych praktyk. Czego w restauracjach należy unikać, a czego wręcz przeciwnie. Co też się dzieje za ich kuchennymi drzwiami.
Dla mnie to przede wszystkim portret człowieka, niełatwego, zadzierającego z losem.
Nie do końca sympatycznego.
Człowieka, którego siłą napędową do kariery, przynajmniej na początku, nie była wcale miłość do dobrego jedzenia, tylko ambicja, upór i zawziętość. Widać to już na pierwszych stronach, kiedy jako dziewięciolatek przeżywa swoje pierwsze w życiu spotkanie z ostrygą.
Człowieka prezentującego się bez odrobiny lukru czy nawet pudru.
Kto wie ile w tym autokreacji, w końcu to jego własna książka. Jeżeli kiedyś wpadnie Wam w ręce, polecam.

Nie wiem, czy to wścibskie słońce, czy wpływ kulinarnej czytelniczej podróży? Czuję się już jednak nieco lepiej i postanowiłam zrobić sobie jakieś dobre śniadanie.

Sałatka to zawsze świetne wyjście, kiedy zegar nie tyka zbyt natrętnie i daje szansę poszperać w czeluściach lodówki i spiżarni. Bo sałatkowych połączeń może być niezliczona ilość. Im odważniej zaczyna się ze sobą mieszać składniki, robić nietypowe zestawienia, tym większy wachlarz możliwości się przed nami otwiera.
Czasem w wyniku tych miksów powstaje coś co da się zjeść, czasem coś fajnego ale..., czasem "o! ale dobra sałatka Ci wyszła". Raz na jakiś czas powstaje sałatka, która ma w sobie TO coś, taka bez wątpienia do zapamiętania, nie wymagająca domieszania tego czy owego. Skończona, do zapisania i powtarzania.

Sałatka z tuńczykiem, pomarańczą i curry

składniki:
na 2 duże talerze

puszka tuńczyka w kawałkach
2 duże garście endywii, lub innej zimowej sałaty (może być lodowa)
2 łodygi selera naciowego
1 duża albo 2 małe pomarańcze

sos:
1 czubata łyżka greckiego jogurtu
1 czubata łyżka majonezu
przyprawa curry (ok 1/2 łyżeczki)
szczypta kurkumy
kilka kropli soku z cytryny
sok pozostały po filetowaniu pomarańczy

Wymieszać w miseczce wszystkie składniki sosu.
Sałatę opłukać, porwać na kawałki, ułożyć na talerzach. Na środku ułożyć kawałki odsączonego tuńczyka, dookoła. Wyfiletować pomarańczę i ułożyć wykrojone cząstki, bez błonek na sałacie, dookoła tuńczyka. Resztę soku ze "szkieletu" pomarańczy dodać do sosu.
Posypać sałatkę pokrojonym w ukośne plasterki selerem naciowym. Polać sosem, można posypać dodatkowo odrobiną curry i gotowe.

Smacznego :)

Białe wspomnienia i czekoladowy suflet

2011-02-22T14:11:00.002+01:00

Lasy otulone błękitną poświatą.
Bezkreśnie skrzące się pola.
Płaskie, zamarznięte, białe tafle, obwiedzione aureolą drzew.
Siwe pióropusze trzcin.
Koronkowe ażury polnych zarośli.

Białe pupy saren przemykające tuż przed samochodem.
I przepastne czarne oko jednej z nich, patrzące prosto na mnie.
Napuszone pierzaste drapieżniki, grzejące się tu i tam na gałęzi.
Czerwone jak samochód strażacki, grubiutkie gile, podrywające się do lotu niemal tuż spod kół.
Rogaty "pociąg" przycupnięty w promieniach słońca, wzdłuż miedzy.

Wszystko utrwalone w kadrach mojej pamięci, tylko pamięci. Aparat został w domu, a gdyby nawet, liczył się czas, licznik zbyt ochoczo nabijał kolejne kilometry.
Taki był mój weekend.
Głównie w podróży.
Raczej śnieżnobiały niż czekoladowy.
Mimo planów i zapasów ciemnobrązowej, aksamitnej słodyczy.

Postanowiłam nie przejmować się i nadrobić to, nieważne nawet, że spóźniona.
Poszperałam i znalazłam u Komarki nieskomplikowany wydawałoby się przepis.

Suflet czekoladowy

50 g ciemnej czekolady
250 ml mleka
60 g masła
3 łyżki mąki
cukier puder do posypania foremek
4 jajka
2,5 łyżki miałkiego cukru
1 łyżka kakao

Pokruszoną czekoladę zalać prawie gotującym się mlekiem i mieszać aż się
rozpuści. W rondelku roztopić masło i dodać mąkę. Gotować na małym ogniu
przez minutę. Stopniowo wlewać czekoladowe mleko ciągle mieszając.
Doprowadzić do wrzenia i odstawić do całkowitego ostygnięcia. Foremki do
sufletów (z tego przepisu wychodzi ok. 6 porcji) wysmarować masłem i oprószyć
cukrem pudrem. Odzielić żółtka od białek. Żółtka wymieszać z masą
czekoladową, a białka ubić na sztywną pianę z cukrem. Na końcu ubijania
wmieszać kakao. Pianę połączyć delikatnie z masą czekoladową. Napełnić
foremki i każdą posypać cukrem pudrem. Wstawić do nagrzanego do 180 stopni
piekarnika i piec ok. 15-20 min. Posypać przesianym cukrem pudrem i podawać
na ciepło.

Rósł nieco nieortodoksyjnie, nierówno. Teraz już wiem, że powinnam lepiej (czyli wzdłużnie) wysmarować foremki, nawet je zamrozić przed pieczeniem.
Zaniepokojona byłam już kiedy uchyliłam piekarnik i suflet zaczął opadać. Nieprzygotowana do zajęć biegałam jak oszalała, organizując sobie "plan zdjęciowy" i wołając "o ooopada, oopada"

Za to pyszny był niezmiernie. Największą jego zaletą oprócz konsystencji i struktury, której nie mogłam w pełni docenić, był jego smak, wytrawnie czekoladowy, mało słodki.

Wyjęłam nawet jednego z foremki, wiem, niezgodnie ze sztuką ale fascynowało mnie jaki będzie po przekrojeniu, to sobie sprawdziłam.

Już wiem, że muszę spróbować ponownie, bo po pierwsze łatwo się nie poddaję i musi mi wyjść taki piękny równy i książkowy. Po drugie zaś smak wart jest tego, to pewne.

To cóż, że ze Szwecji :)

2011-02-14T23:13:00.002+01:00

W najbliższą sobotę pewien mały dżentelmen zza morza będzie obchodził urodziny.
Ciekawe, jak poradzi sobie ze zdmuchnięciem aż dwóch świeczek.

Właśnie upiekłam i polukrowałam specjalne, urodzinowe ciasteczka.
Jutro o świcie zostaną nadane pocztą lotniczą (w walizce babci ;)) i trafią prosto w ręce adresata.
Mam nadzieję, że zabłysną radością błękitne oczy i buzia się roześmieje.

Zastanawiałam się jaki ciasteczkowy przepis wybrać na tę okazję. Wybór padł na przepyszne ciasteczek Nigelli, z jej książki "Nigella gryzie".

Bardzo łatwe w obróbce ciasto, które się dobrze wałkuje, szczególnie po leżakowaniu w lodówce. Ciasteczka szybko się pieką, robiąc się przyjemnie rumiane i chrupiące. Mają delikatny migdałowy smak. Nie zmieniają kształtu, co czyni je idealnymi do lukrowania.

Ciasteczka Nigelli Lawson

Składniki:

175 g miękkiego masła
200 g cukru brązowego
2 jaja
1/4 łyżeczki esencji migdałowej (ja dałam cukier waniliowy, bo olejek migdałowy toleruję tylko w makowcu)
50 g mielonych migdałów (u mnie bez skórki)
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka soli (u mnie nie było soli bo domownicy wyczuwają ją w ciasteczkach i grymaszą)

Przygotowanie:

Piekarnik rozgrzać do 180 C.

Masło utrzeć, stopniowo dodać cukier, jaja, esencję i miksować wszystko do połączenia składników.
W innej misce wymieszać mąkę, proszek do pieczenia, mielone migdały, sól. Stopniowo dodawać suche składniki do mokrych, wyrobić gładkie ciasto, w razie potrzeby dodać mąki, jeżeli nie będzie chciało się zlepić.
Ciasto podzielić na dwie części, owinąć w folię i wstawić do lodówki na conajmniej godzinę.
Po wskazanym czasie wyjąć kulę ciasta z lodówki, blat lub stolnicę posypać mąką, ciasto rozwałkować na grubość ok. 0,5 cm i wykrawać ciasteczka. Tak samo postąpić z drugą kulą ciasta.
Piec ok. 8-12 min. w zależności od wielkości ciasteczek.

Lukier robiłam taki sam jak do pierniczków, czyli szklanka cukru pudru na dwie łyżeczki proszku bezowego i ok. 3 łyżki wody. Do tego barwniki według uznania.

Ciężkie powroty i autorskie ciasto

2011-02-08T18:36:00.002+01:00

Nie mogę się pozbierać. Rozłażę się po kątach.
Wchodzę tu, widzę to świąteczne zdjęcie dawno już nieistniejącej choinki. Owszem, denerwuje mnie ono niezmiernie, ale i tak mi się nie chce.
Gotuję oczywiście nadal. I piekę też. Tylko jakoś tak... Bo blog to przecież coś więcej. Coś czego teraz nie mam, choć chciałabym to odnaleźć.
Czegoś brak.
Samodyscypliny?
Bo zapominam zrobić zdjęcie i ani się obejrzę a już wszystko zjedzone.
A może to zima?
Bo nadal narzekam na sztuczne światło.
Roztargnienie?
Bo ani się obejrzę a ciasto, czy chleb już wymieszane w misce na oko, bez ważenia składników.
Lenistwo?
Bo sklecenie notki wydaje mi się zadaniem ponad siły ;)
Wszystkiego po trochu.
Czekam na ... sama nie wiem na co... Jakiś impuls mi potrzebny, symboliczny kopniak na rozpęd :)

Tymczasem postanowiłam się przemóc, tym bardziej, że wyszło mi przypadkowo świetne ciasto, wymyślone od początku przeze mnie.

Ciasto krucho drożdżowe z jabłkami i powidłami.

ciasto:

2,5 szklanki mąki pszennej (ilość orientacyjna, można dosypać)
3/4 szklanki mielonych orzechów laskowych
1 kostka masła 200g
2 jajka
1 czubata łyżka gęstej śmietany
1/2 szklanki brązowego cukru
kulka świeżych drożdży wielkości orzecha włoskiego

wnętrze:

4 czubate łyżki powideł śliwkowych
3 duże jabłka szarlotkowe (np złote renety)
marcepanowy baton (bez czekolady)
opakowanie migdałów w słupkach

Mąkę rozetrzeć dokładnie w palcach z drożdżami, wymieszać z cukrem i orzechami. Zetrzeć na tarce masło i rozetrzeć z mieszanką mączną. Zrobić wgłębienie, wbić jajka, dodać śmietanę. Wyrobić gładkie ciasto. Odstawić w chłodne miejsce (może być nawet lodówka) na kilka godzin.

Marcepan włożyć do lodówki. Formę do tarty o średnicy 28 cm (do mniejszej trzeba użyć mniej ciasta, chyba, że ktoś lubi grube) wysmarować masłem. Wykleić formę 2/3 ciasta. Resztę trzymać w chłodzie. Obrać jabłka i pokroić w plasterki. Na cieście rozprowadzić powidła, na to wyłożyć jabłka. Na wierzch zetrzeć na tarce marcepan. Na to resztę ciasta (zetrzeć albo rozwałkować, obie opcje dozwolone). Posypać słupkami migdałów i lekko docisnąć.
Piec w nagrzanym piekarniku, aż do zrumienienia migdałowego wierzchu.

Ciasto jest przepyszne. Orzechowy spód ze strukturą nieco bardziej miękką, niż ciasto kruche, to pewnie dzięki dodatkowi drożdży. Powidła świetnie kontrastują z kwaskowymi jabłkami. Wszystko delikatnie podkręcone marcepanowo-migdałowym akcentem.

W ten magiczny dzień...

2010-12-24T14:27:00.003+01:00

Wszystkiego najlepszego kochani,

dajcie się otulić magiczną atmosferą tych najpiękniejszych Świąt,

niech będą takie jakich sobie przez cały rok życzyliście.
Dla jednych będzie to gwar,
dla innych cisza i spokojny wieczór na kanapie,
dla jeszcze innych szaleństwo na stoku.
Życzę Wam abyście otoczeni ludzką życzliwością,
naładowali baterie na kolejny rok.

Pracowite cztery noce ;)

2010-12-23T14:57:00.000+01:00

To nie żarty.
Warsztat rozkładałam późnym wieczorem i zanim się spostrzegłam zawsze było bardzo późno.
Ostatnie dni to ciągłe niewyspanie.
Ale czego się nie robi...

Mam taką małą obsesję, staram się nie robić dwóch takich samych pierniczków.
Siedzę i kombinuję i wymyślam, paskudzę, poprawiam i się denerwuję - tylko czasami :)

Przylecieli anieli...

2010-12-14T17:50:00.020+01:00

...czyli wprawki w lukrowaniu

i dwa świąteczne "łosie" ;)

Nowy mieszkaniec i początek piernikowego szaleństwa.

2010-12-08T08:28:00.003+01:00

W moim domu zamieszkał ktoś nowy.
Ktoś do kogo długo wzdychałam, krążyłam, przyglądałam się. Zatrzymywałam się przy witrynach sklepowych i ociągałam z odejściem.
Wreszcie się spełniło jedno z moich marzeń.
Elegancki, gładki, piękny, zresztą zobaczcie sami.
Bo jakoś tak brak mi słów ;)

Szybko znalazł sobie miejsce na kuchennym blacie. Zadomowił się i ruszył do pracy.
Przy jego pomocy rozpoczęłam swoja tegoroczną akcję świąteczną.
Przez lata zebrało mi się kilka przepisów na piernikowe rozmaitości. Postanowiłam je wszystkie wypróbować i porównać.

Na początku angielski piernik na ciemnym piwie, bez miodu za to z dużą ilością gęstej, intensywnej melasy.
Zobaczcie, mój nowy przyjaciel już ubija jajka :)))

Ciemny i aromatyczny piernik na Guinnessie

przepis cytuję za Dorotus z blogu Moje wypieki

Składniki:

160 ml ciemnego piwa Guinness

260 g mąki pszennej

2 łyżki kakao

1 i 1/4 łyżeczki sody oczyszczonej

2 i 1/4 łyżeczki imbiru

1/4 łyżeczki białego pieprzu

1 łyżeczka cynamonu

2 duże jajka

130 g cukru

160 ml melasy

180 ml oleju

Są to proporcje na jedną średnią keksówkę. Ja upiekłam ciasto z podwójnej porcji.
Połowę imbiru i pieprz zastąpiłam przyprawą piernikową. Tak wolę. Nadmiar imbiru w wypiekach mi nieco przeszkadza, o czym miałam się okazję przekonać w poprzednie święta.

Sposób wykonania:

Piwo Guinness zagotować, zdjąć z palnika.

W średniej wielkości misce wymieszać mąkę, kakao, sodę, imbir, pieprz i cynamon.

W większej misce ubić jajka (w całości, bez rozdzielania na białka i żółtka), cukier, melasę, olej do gładkości (można mikserem - pewnie, że mikserem, szczególnie jeżeli to test :)))). Do większej miski wsypywać suche składniki ze średniej miski, na zmianę z piwem, miksując (tylko do połączenia się składników).

Formę kwadratową o boku 20 do 23 cm wyłożyć papierem do pieczenia. Przelać do niej ciasto (będzie dość rzadkie). Piec w temperaturze 175°C przez 50 - 60 minut do tzw. suchego patyczka. Wystudzić.

Ja jak widać poniżej włożyłam ciasto do dwóch keksówek. Jakoś przywiązana jestem do piernika właśnie w tej formie. Lubię te wulkany. Kiedy ciasto pęka, wtedy wiem, że świetnie wyrosło.

Nie jest to z pewnością piernik do jakiego przyzwyczaiło mnie dzieciństwo. Aromat piwa i melasy jest bardzo wyczuwalny. Jest bardzo wilgotny, ma błyszczące dziurki. Lekko szeleści przy przełamywaniu kawałka.

W sam raz do popołudniowej kawy.

Serdeczne podziękowania i rogaliki marcińskie

2010-11-11T22:30:00.001+01:00

Dziękuje bardzo bardzo mocno za wszystkie urodzinowe wpisy. Zarówno od moich wirtualnych znajomych z blogosfery i z forum Mniammniam, jak i tych, których buzie znam osobiście :)

Było mi naprawdę miło, kiedy pojawiały się komentarze, tak ciepło i radośnie. Teraz, kiedy będę miała lenia albo jakis inny robal będzie mnie gryzł to sobie je otworzę, tak na poprawę nastroju.

Dzisiaj wpis, którego by nie było, gdyby... ale po kolei.

Od dwóch lat patrzyłam na zdjęcia pięknych i krągłych rogali z białym makiem. Patrzyłam i przez myśl mi nie przeszło, że kiedyś i ja będę składać, wałkować i zawijać.
Nie miałam dostępu do białego maku, poza tym nie znałam smaku tych rogalików. Przecież jak się czegoś nie zna to się za tym nie tęskni i nie wzdycha ;)
Wszystko się zmieniło za sprawą mojego forumowego dobrego duszka.
Według scenariusza, który zapewne dobrze znacie, przynajmniej niektórzy.
Bo w wirtualnym świecie mnóstwo jest dobrych duszków, które, robiąc niespodzianki, spełniają kulinarne marzenia, nawet, jak to było w moim przypadku, te nieuświadomione.
Pewnego pięknego dnia do mych drzwi zastukał listonosz i przyniósł paczkę, a w niej trzy, pokaźnych rozmiarów woreczki z makiem. Białym makiem.
Nie miałam wyjścia, trzeba się było z rogalami zmierzyć. Nie żałuję, wcale. Wręcz przeciwnie. Jestem już pewna, co zagości na moim stole dokładnie za rok.

Smak rogali marcińskich jest rewelacyjny, mariaż maku, orzechów, migdałów, aromatu pomarańczowej skórki jest trafiony w dziesiątkę. Połączenie z listkującym się drożdżowym ciastem wprost nie mogłoby być lepsze.
Strach pomyśleć, że mogłabym o tym wszystkim nie wiedzieć.
Dziękuję Ci Kazziu :*

Rogale marcińskie:
przepis zaczerpnięty od Bajaderki z forum MniamMniam

ciasto:
1 szklanka ciepłego mleka,
1 łyżka suchych drożdży
1 jajko,
1/2 łyżeczki ekstraktu z wanilii,
3 1/2 szklanki mąki,
3 łyżki cukru,
szczypta soli,
225 g miękkiego masła (z tego 2 łyżki użyjemy do ciasta)

nadzienie:
30 dag białego maku,
10 dag pasty migdałowej (marcepanu),
3/4 szklanki cukru pudru,
10 dag orzechów włoskich,
10 dag zblanszowanych migdałów,
1 łyżka kandyzowanej skórki pomarańczowej,
2-3 łyżki gęstej śmietany,
3 podłużne biszkopty, pokruszone

do posmarowania:
1 jajko rozkłócone z 2 łyżkami mleka

Suche drożdże wsypać do mleka, zostawić na kilka minut, aby się rozpuściły i dobrze wymieszać. Dodać jajko i wanilię i lekko wszystko pomieszać.
Mąkę, cukier i sól wymieszać razem w dużej misce, dodać lekko miękkie masło (2 łyżki) i rozetrzeć palcami razem z mąką. Dodać rozczyn mieszając łyżką lub ręką, przełożyć ciasto na stolnicę i krótko wyrobić, tylko do momentu kiedy ciasto stanie się gładkie. Nie wyrabiać za długo - to ciasto powinno zostać lekko lepiące i chłodne.
Uformować je w prostokąt, ułożyć na oprószonej mąką blasze, przykryć folią i schłodzić w lodówce około 1 godziny.
Schłodzone ciasto przełożyć na stolnicę i rozwałkować na prostokąt o wymiarach 30x15 cm, tak aby krótsze strony stanowiły górę i dół. Masło rozsmarować równomiernie na cieście (zostawić 1/2 cm margines dookoła). Złożyć 1/3 ciasta od góry, następnie złożyć dolną część tak, aby przykryła to złożenie (tak jak składamy kartkę papieru). Dobrze skleić brzegi i delikatnie wywałkować w prostokąt 25x17 cm używając jak najmniejszej ilości mąki do podsypywania.
Złożyć tak jak poprzednio i schłodzić na blasze przez 45 minut. Powtórzyć proces 3 razy, chłodząc ciasto między wałkowaniami przez 30 minut.
Po zakończeniu procesu ciasto dobrze zawinąć i włożyć do lodówki na co najmniej 5 godzin, a najlepiej na całą noc.
Wyjąć z lodówki na około 20 minut przed planowanym robieniem.Wywałkować na prostokąt o wymiarach mniej więcej 65x34 cm i przeciąć wzdłuż długiego boku na 2 części. Każdy powstały w ten sposób pasek pokroić na 12 trójkątów.

Nadzienie:
Mak i orzechy sparzyć gorącą wodą, po 15 minutach odcedzić i dobrze odsączyć. Zmielić dwukrotnie w maszynce razem z migdałami.
Pastę migdałową (marcepan) rozetrzeć mikserem z cukrem pudrem, dodać zmielony mak z bakaliami, okruszki biszkoptowe i posiekaną skórkę pomarańczową. Dobrze wymieszać, dodać śmietanę - ale tylko tyle by uzyskać dość zwartą, ale plastyczną masę. Masa nie może być zbyt płynna, ani za twarda i właśnie świetnie reguluje się jej konsystencję dodając śmietanę stopniowo. Niekoniecznie trzeba zużyć całą ilość śmietany.

Rozsmarować nadzienie, zostawiając mały margines na wszystkich bokach trójkąta - zwijać w rogaliki zaczynając od podstawy. Ułożyć na wyłożonej pergaminem blasze, przykryć i zostawić do wyrośnięcia aż podwoją objętość, około 1 1/2 godziny.
Rozgrzać piekarnik do 180ºC, wyrośnięte rogale posmarować jajkiem, rozbełtanym z mlekiem i piec około 20 minut aż się ładnie zezłocą.
Wyjąć na drucianą siateczkę i jeszcze ciepłe polukrować. Można posypać posiekanymi migdałami.

Ze względu na bardzo orzechowe nadzienie dołączam się tym przepisem do orzechowego tygodnia Eli

Śmignął rok

2010-11-07T01:06:00.000+01:00

Niepostrzeżenie jakoś.
Ani się obejrzałam.
Dwanaście miesięcy, całe 74 posty.

W tym czasie bywało różnie. Były miesiące kiedy się bardziej blogowo udzielałam, były miesiące kiedy niosła mnie rwąca rzeka codziennych spraw.
Jedno wiem na pewno, jest mi z tym blogiem dobrze.
Dobrze jest móc utrwalić tu swoje kulinarne szaleństwa, szczególnie kiedy luźne wizje zamieniają się w coś fajnego.
Umieszczam tutaj także całkiem zwykłe, codzienne przepisy, które niosą ze sobą wspomnienia, przywołują miłe chwile. Opisując, zatrzymuję je dla siebie i dla Was na dłużej.

Prowadzenie bloga wymaga dyscypliny. Nadal często łapię się na tym, że sypnęłam czegoś na "oko" zamiast zważyć i potrawa nie nadaje się na bloga. Czasem dla odmiany coś, co trzeba by sfotografować tak pięknie pachnie, że macham ręka i po prostu zabieram się do jedzenia.

Nie ukrywam, że cały czas się uczę. Podpatruję poczynania innych blogowiczów i sama też się staram ciągle zmieniać. Chciałabym robić coraz lepsze zdjęcia, precyzyjniej ujmować w słowa luźne myśli i idee.

Te blogowe urodziny są dla mnie ważne.
Z tej okazji upiekłam tort kajmakowy.
Pierwszy tort, który sobie "wykombinowałam" całkiem sama. Zainspirowana tym co zjadłam w kawiarni.
Tym razem upiekłam go z dedykacją dla wszystkich, którzy tu czasami zaglądają.

Zdmuchując świeczkę, pozwolę sobie na jedno życzenie.

Proszę Was, żebyście, jeśli tu bywacie i tylko czytacie, tym razem pozostawili po sobie ślad. Z banalnego powodu. Świadomość, że pisze się dla kogoś naprawdę dodaje skrzydeł i jest dodatkową motywacją do działania.

Tort kajmakowy

biszkopt orzechowy:

2 szklanki mielonych orzechów laskowych,lub orzechów i migdałów
1 łyżka mąki pszennej

3 łyżki skrobi kukurydzianej
1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia

5 dużych jajek
1/2 szkl białego cukru
1/2 szklanki cukru muscovado

do dekoracji:

śmietana kremówka 0,5 l
150 g mascarpone

1 puszka gotowej masy kajmakowej lub gotowanego 3 godz mleka skondensowanego

płatki migdałowe

kilka łyżeczek likieru amaretto.

Cukier biały zmiksować z ciemnym, rozbijając grudki. Ubić na sztywno pianę z białek. Dodać cukier i ubijać dalej. Dodać po jednym żółtku dalej ubijając. Mielone orzechy wymieszać w misce z mąką, proszkiem do pieczenia i skrobią kukurydzianą. Połączyć z jajkami i mieszać na najniższych obrotach miksera (albo łyżką)
Przełożyć do tortownicy (ok. 20-24 cm).
Piec w temp 180 st. ok. 45 min.
Mój sposób na właściwy czas pieczenia biszkoptu to poczekać, aż przestanie całkowicie rosnąć i nawet lekko zmarszczy się na środku. Wtedy wiem, że jest na pewno upieczony.

Po ostygnięciu (ja staram się to robić następnego dnia) przekroić na pół, albo na więcej krążków, w zależności od średnicy tortownicy. Ja tym razem upiekłam bardzo wysoki biszkopt w małej tortownicy (18 cm) z podwyższonymi bokami.

Ubić śmietanę kremówkę i połączyć z mascarpone. Spód nasączyć delikatnie amaretto rozcieńczonym wodą, posmarować masą kajmakową. Na to rozsmarować warstwę bitej śmietany.
Przykryć kolejnym krążkiem, również nasączyć. Znów posmarować masa kajmakową. Postępować tak do wyczerpania krążków. Całość posmarować bitą śmietaną na wierzchu i po bokach.
Wierzch ozdobić kajmakiem, a boki obsypać płatkami migdałowymi. Można je wcześniej uprażyć. Ja tym razem miałam nastrój na białe :)

Częstujcie się proszę i ...
do następnego wpisu :)

Kolacja z ... dyniową tartą

2010-10-31T23:40:00.000+01:00

Piękny jest tegoroczny koniec października. Słońce łaskawie pieści nasze policzki. Niektóre drzewa nadal się złocą, połyskują pomarańczem i rdzą.
Za to pod nogami coraz grubsza szeleszcząca powłoka. Tylko zbierać i robić bukiety. Niezawodne są jak zwykle stare parkowe klony. Soczystość kolorów wprost powalająca.

Całkiem tak jak w domu, gdzie "pod topór" poszedł kolejny kawałek dyni.
Posłużył do stworzenia aromatycznej i pachnącej tarty. W sam raz na wieczór po intensywnym dniu na świeżym powietrzu.

Tarta z dynią na kruchym cieście

Ciasto:
300 g mąki pszennej
150 g masła
2 żółtka
3 łyżki śmietanki kremowej
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia (opcjonalnie)
sól

Mąkę wsypać do miski, masło zetrzeć na tarce, stopniowo przesypując mąką. Dokładnie rozrobić z mąką, powstaną małe grudki. Wsypać proszek do pieczenia, sól do smaku i wymieszać. Zrobić dołek, w nim wymieszać dwa żółtka ze śmietaną, wyrobić szybko jednolite ciasto. Wylepić nim formę do tarty i wstawić do lodówki.

Farsz:
1 kg surowej dyni
3 szalotki
1 dojrzały pomidor
6 suszonych pomidorów z oliwy
3 ząbki czosnku
3 łyżki oliwy z oliwek
opakowanie sera halloumi
sól
pieprz
oregano

Dynię obrać, usunąć miękką wacianą część, pokroić w dość dużą kostkę. Rozgnieciony nożem czosnek wymieszać w misce z oliwą, dodać dynię, sól, pieprz, wymieszać i odstawić. Suszone pomidory pokroić w paski. Wymieszać z dynią. Szalotki i pomidora pokroić w księżyce. Na wyjętym z lodówki blacie z ciasta ułożyć dynię, poprzetykać kawałkami szalotki i pomidora. Posypać całość oregano.Tartę wstawić do piekarnika i piec w temp. 210 stopni do zrumienienia szalotek i ciasta. Pokrojony w plasterki halloumi ułożyć na wierzchu tarty i zapiekać jeszcze chwile do zrumienienia sera.

Powstrzymać się od zjedzenia zbyt dużo na raz, co nie jest takie łatwe.

Jeszcze zdążyłam :)

Dyniowo - drożdżowo - pomarańczowo

2010-10-29T23:37:00.001+02:00

Nie mogłabym tego przegapić.
Po pierwsze dlatego, że dynia jako warzywo/owoc mnie fascynuje. Kiedyś kojarzyła mi się głównie z pestkami suszonymi na kaloryferze przez mojego dziadka. Mimo, że była tak blisko, nigdy jej nie jadłam.
Niedawno to się zmieniło. W zeszłym roku kupiłam pierwszą dynię przeznaczoną do jedzenia. Efekty moich smakowych poszukiwań możecie zobaczyć tutaj. W tym roku za to już tęskniłam do niej i wypatrywałam straganów pełnych pomarańczowych kulistości.
Możliwości jakie daje dynia są ogromne. Kilka połączeń już wypróbowałam ale wiele jeszcze przede mną

Drugi i o wiele ważniejszy powód mojego uczestnictwa w festiwalu jest taki, że inicjatorką całej zabawy jest Bea.
Bea, która była dla mnie inspiracją do założenia bloga.
Bea, która kibicowała mi od początku i robi to nadal, za co jej bardzo dziękuję.
Bea, dzięki której wciąż i wciąż dowiaduję się tylu fascynujących rzeczy o świecie kuchni. Na przykład tego, że jesienią warto odważyć się i kupić dynię, i to niejedną.
Bea, której nadal zazdroszczę różowej tkaniny w drobne kwiatki ;)))

W środę zrobiłam puree z pieczonej dyni. Pachniał cały dom. Wczoraj, na prośbę córki upiekłam "ciasto dyniowe mamo". Też pachniało, szkoda, że nie możecie tego poczuć.

Ciasto drożdżowe z dynią piekła również moja babcia. Nie wiem czy takie samo ale pamiętam, że zawsze jesienią jej ciasto drożdżowe stawało się bardziej słoneczne.

Dla mnie była to doskonała okazja do przetestowania nowej formy.
Tak powstała baba.

Drożdżówka z puree dyniowym

zaczyn:
20g świeżych drożdży
łyżeczka cukru
2 łyżki mąki
80 ml mleka

składniki zaczynu wymieszać i odstawić do podwojenia objętości

ciasto:
zaczyn
200 ml ciepłego mleka
365 g puree dyniowego
3 żółtka
3/4 szklanki cukru
200 g stopionego masła
800 g mąki (bułeczkowa 550)
kilka kropli olejku pomarańczowego

W misce wymieszać mleko z żółtkami, zaczynem, puree dyniowym. W drugiej misce wymieszać mąkę z cukrem. Zrobić wgłębienie, wlać mieszaninę i wyrobić gładkie ciasto. Dodawać partiami stopione masło (to jest też czas na dodanie olejku pomarańczowego) i wyrabiać, aż ciasto będzie gładkie i lśniące. Pozostawić do wyrośnięcia na około godzinę (do podwojenia objętości). Wyłożyć na stolnicę, złożyć kilka razy. Podzielić na dwie części i włożyć do posmarowanych masłem foremek (u mnie to była forma z kominkiem i keksówka). Pozwolić ciastu na ponowne wyrośnięcie. Posmarować wierzch rozkłóconym białkiem i piec w temp 180 stopni do ładnego zrumienienia.

Sernikowy eksperyment - rozpływam się w zachwycie :)

2010-10-27T09:34:00.001+02:00

Dni mijają niepostrzeżenie. Tym bardziej, że są coraz krótsze.
Szybko zapadający zmierzch wprowadza mnie w stan niechcenia. Im dłużej w nim trwam, tym trudniej mi się wyrwać. Niechcenie się zadomawia, rozsiada na kanapie z kubkiem herbaty. Potrzeba mi wtedy bodźca, jakiegoś impulsu, popychającego do działania.
Z entuzjazmem powitałam więc perspektywę podejmowania gości. Bo jak goście to i kuchenne szaleństwo. Bo jak goście to i ciasto, w dodatku nie byle jakie.

Serniki to dla mnie ciasta specjalne. Takie z górnej półki. Eleganckie.
Mam zawsze lekką tremę, kiedy myślę o pieczeniu sernika.
Nie, to wcale nie znaczy, że nigdy go nie piekłam, i to z sukcesem. Co to, to nie. Tylko, że zawsze, ale to zawsze piekłam go w sposób tradycyjny, w temp 180 stopni. W efekcie otrzymywałam zrumienione pięknie ciasto z wyższymi brzegami i opadniętym środkiem (bo przecież sernik zawsze opada). Chciałam czegoś innego. Sernika, kremowego, wilgotnego, równego jak stół. Bez rumieńców, kraterów i rozpadlin.

Postanowiłam zatem poeksperymentować. Przewertowałam bogatą w serniki stronę Kwestia Smaku. Zauroczył mnie sernik z malowniczymi esami floresami na wierzchu.
Zgromadziłam wszystkie składniki i ... do dzieła.

Sernik z musem owocowym na czekoladowym spodzie
przepis wiernie podaję za Kwestią Smaku bo jest perfekcyjny

Czekoladowy spód Brownie:
65 g ciemnej czekolady
65 g miękkiego masła

50 g drobnego cukru

1 jajko

40 g mąki

Masa serowa:

500 g twarogu sernikowego Piątnica

500 g sera mascarpone

3 łyżki mąki ziemniaczanej (lub pszennej)

1 i 1/2 szklanki cukru

5 jajek

80 ml (1/3 szklanki) śmietanki kremówki 36% lub 30%

2 łyżeczki ekstraktu z wanilii

Mus malinowy:
150 g malin + 2 łyżki cukru lub, poza sezonem na świeże maliny - około 15 łyżeczek konfitury malinowej)

Ja użyłam mieszanki mrożonych owoców Hortexu

Przygotowanie:

Mus malinowy:

Maliny dokładnie zmiksować, następnie przetrzeć dokładnie przez sitko. Uzyskany mus wymieszać z cukrem.
Ja rozmroziłam owoce, zagotowałam z cukrem, odlałam nadmiar soku, a gęste owoce przetarłam.

Przygotować i odmierzyć składniki na czekoladowy spód oraz na masę serową. Zagotować wodę, w której piekł się będzie sernik.
Przygotować tortownicę: dokładnie owinąć dno i boki kilkoma warstwami folii aluminiowej, zabezpieczając sernik przed dostaniem się wody do środka.

Czekoladowy spód Brownie:

Piekarnik nagrzać do 175 stopni. Czekoladę połamać na kostki, roztopić, ostudzić (ma być lekko ciepła). Masło ucierać z cukrem aż będzie puszyste (około 7 minut). W innej miseczce ubić na pianę jajko.

Połączyć wszystkie składniki, delikatnie mieszając (szpatułką lub łyżką): najpierw utarte masło z ostudzoną czekoladą, następnie z przesianą mąką, a na koniec z ubitym jajkiem. Gładką masę przełożyć do formy, wyrównać powierzchnię i wstawić do piekarnika. Piec przez 6 minut (na wierzchu ma pojawić się skorupka), wyjąć z piekarnika. Ja piekłam nieco dłużej, żeby uzyskać tę skorupkę.
W międzyczasie zacząć przygotowywać masę serową.

Masa serowa:

Do miski włożyć ser twarogowy razem z serem mascarpone i mąką. Ucierać mikserem przez około 2 - 3 minuty na małych obrotach, aż masa będzie gładka. Stopniowo dodawać cukier cały czas miksując na małych obrotach miksera (starając się nie napowietrzać masy). Wbijać kolejno jajka miksując wolno przez około 15 - 30 sekund po każdym dodanym jajku. Na koniec zmiksować ze śmietanką i ekstraktem z wanilii. Ja dodałam ziarenka z całej laski wanilii do cukru przed miksowaniem.

Masę wylać (na początku wyłożyć łyżką) na podpieczony czekoladowy spód. Na wierzch wykładać po łyżeczce mus malinowy starając się rozprowadzić go, tzn. "kłaść" na powierzchni, a nie zanurzać go w masie serowej. Cieniutkim patyczkiem lub najlepiej wykałaczką zrobić kilkanaście ósemek w masie serowej, rozprowadzając mus malinowy po powierzchni i tworząc fantazyjne wzorki.

Tortownicę z sernikiem wstawić do większej formy do pieczenia, w którą wlać wrzącą wodę. Tortownica ma być zanurzona do połowy w wodzie. Całość wstawić do piekarnika i piec przez 15 minut w 175 stopniach. Następnie zmniejszyć temperaturę do 120 stopni i piec jeszcze przez 90 minut.

Sernik należy studzić stopniowo: przez pierwsze 15 minut po wyłączeniu piekarnika pozostawić w zamkniętym piekarniku, przez następne 15 minut stopniowo uchylać drzwiczki. Po tym czasie wyjąć i całkowicie ostudzić, następnie zdjąć obręcz z tortownicy i wstawić sernik do lodówki (bez przykrycia) na minimum 8 godzin. Przyznam, że nie spełniłam tych warunków bo goście przychodzili przed upływem ośmiu godzin. Nie wpłynęło to jakoś drastycznie na smak. Sernik jest przepyszny.

Muszę to napisać. Przepisy Asi są doskonałe. Dopracowane w każdym calu, prowadzą za rękę od samego początku do samego finału. Dają pewność, że wszystko na co się porwiemy, z pewnością nam wyjdzie.

Tym razem wyszedł doskonały, naprawdę przepyszny, kremowy sernik. Z intensywnie czekoladowym spodem i przyjemnie kwaskowym, orzeźwiającym wierzchem.
Zachwycił wszystkich gości i zniknął. Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...

Dzień jak co dzień, a jednak inny :)

2010-10-16T22:06:00.001+02:00

Zastanawiałam się długo, co wybrać do upieczenia w tym dniu. Myślałam sobie, że pewnie na blogach zaroi się od różnych przepięknych, dopracowanych wypieków.
Też miałam pokusę, by było to coś innego, ciekawego, oryginalnego.
Potem zmieniłam zdanie. Bo dotarło do mnie, o co chodzi w tym dniu.
Dla mnie ważne jest przede wszystkim to, żeby poczuć radość. Jest coś niesamowitego w fakcie, że w tym samym momencie, w wielu miejscach na świecie ludzie czerpią radość z obcowania z chlebem. We wszystkich fazach jego powstawania. Z tego, że mieszają, ugniatają, formują (albo i nie) pieką, aby poczuć ten cudowny i niepowtarzalny zapach. Dają się otulić tym ciepłem, jakie daje zamiana domu w amatorską piekarnię.
Po prostu.
Myślałam, że po prostu urwę kawałek świeżego, najzwyklejszego, pszennego bochenka i poczuję to razem z Wami.

Udało się, po części dzięki temu, że akurat dzisiaj kończyłam wielkie poremontowe sprzątanie. Takie dokładne, dogłębne, uwieńczone bólem mięśni :)
Nie było czasu na gotowanie. Na pieczenie za to czas dziś musiał się znaleźć. Jedliśmy na obiad świeży, lekko ciepły chleb z masłem i czym tam kto chciał.
Po prostu :)

Chleb remontowy
pszenny (typ 650) na żytnim zakwasie

Zaczyn:

3 łyżki żytniego zakwasu
100 g mąki pszennej
100g wody

Składniki zaczynu wymieszać łyżką i odstawić do przefermentowania na 12 - 16 godz.

Ciasto właściwe:

cały zaczyn
1 kg mąki pszennej
600 - 650 g wody
18 - 20 g soli
kulka drożdży wielkości orzecha laskowego

Wszystkie składniki połączyć w misce i wyrobić gładkie sprężyste ciasto. Pozostawić do wyrośnięcia. U mnie spędziło noc na balkonie. Wyrośnięte ciasto (w przypadku nocnego rośnięcia w chłodzie najpierw ciasto należy ogrzać) podzielić na pół i uformować dwa owalne bochenki. Odstawić do wyrośnięcia na blasze albo w koszyczkach.
Piekarnik rozgrzać do temp. 240 st. Spryskać ścianki wodą i wstawić chleb. Piec ok 15 min w temp. 240, a później obniżyć temp do 220 st i dopiekać do zrumienienia, u mnie trwało to jeszcze ok 30 min.

Krągłość i rumianość. Zupa na rozgrzewkę.

2010-10-11T17:41:00.000+02:00

Spoglądają na mnie codziennie.
Mało tego, mam wrażenie, jakby się uśmiechały. Ja odwzajemniam się tym samym.
Piętrzą się na straganach po obu stronach mojej drogi praca-dom.
Okrągłe pękate, ogorzałe. Rumiane, a jakże.
Takie zadowolone z siebie. Wyglądają trochę jak małe słońca.
Wciąż szaleńczo kolorowe i energetyczne na tle coraz bardziej wypłowiałego krajobrazu.
Od rudości, przez głęboki pomarańcz, żółć, ciemną zieleń, aż po delikatny seledyn.
Gładkie, żebrowane, większe, mniejsze, grubsze, chudsze. W piegi i bez piegów.

Mam w domu taką jedną.
Leżała cierpliwie i czekała, aż będzie potrzebna. Aż wypełni zadanie pocieszacza, rozgrzewacza i poprawiacza nastroju.

Jej czas nadszedł wczoraj.
Siąkając nosem, w towarzystwie chusteczek i drapiącego gardła, zrobiłam dyniową zupę na rozgrzewkę.

Pikantna zupa dyniowo - marchewkowa.

ok. 250g dyni
3 duże marchewki
3 szalotki
3 ząbki czosnku
3 łyżki masła

1/2 litra wody

1/2 łyżeczki imbiru
1/2 łyżeczki słodkiej papryki w proszku
szczypta gałki muszkatołowej
szczypta ostrej papryki
2 szczypty pieprzu
sól do smaku

1 łyżeczka soku z cytryny

kwaśna śmietana do dekoracji

ewentualnie grzanki

Na patelni usmażyć na pierwszej łyżce masła pokrojoną w kostkę dynię, przełożyć do garnka z wrzącą wodą. Na drugiej łyżce masła lekko zrumienić marchew w plasterkach, również przełożyć do garnka.Na ostatniej łyżce masła podsmażyć posiekaną szalotkę i czosnek. Wszystko razem gotować, aż warzywa zmiękną. Doprawić imbirem, papryką słodką i ostrą, gałką muszkatołową i solą, na końcu dolać sok z cytryny. Całość zmiksować i przed podaniem dosmaczyć świeżo zmielonym pieprzem.
Można podawać z lekko czosnkowymi grzankami, zrumienionymi na patelni po smażeniu szalotek i czosnku.

Miło rozgrzewa. Bardzo dobrze działa nie tylko na nastrój w czasie przeziębienia. Uwierzcie mi.

Coraz bardziej lubię dynie jesienną porą. Kiedyś kojarzyły mi się głównie z suszonymi przez dziadka pestkami, pogryzanymi zimową porą. Teraz odkrywają przede mną cały wachlarz zalet.
Bardzo lubię ich świeży zapach, kocham je za kolor i możliwości jakie dają.
Jak to dobrze, że sezon na dynie trwa tak długo. Jeszcze zdążę sobie poszaleć.

Dorsz pod chrupiącą kołderką.

2010-09-23T13:01:00.001+02:00

Zauważyłam, że za mało u mnie ryb. Chociaż bardzo je lubię. Kiedy jestem w restauracji zazwyczaj się kończy na jakiejś rybie, ostatnio był to diabeł morski, i raczej nie żałuję wyboru. W domu jakoś zapominam o rybach jako obiadowej możliwości. Może to dlatego, że do sklepu z naprawdę świeżymi rybami nie mam jakoś bardzo blisko. Może po prostu trzeba wypracować nowe przyzwyczajenie i wtedy częściej sięgnę po to co pływa.

Bywa, że mnie nagle olśni, kiedy dzwoni M. i pyta "Jestem na bazarku, coś jeszcze byś chciała?"
Tym razem usłyszał "Tak świeżego dorsza, jeżeli są duże".
Były, dorodne, duże płaty.
Nie chciałam ich tak po prostu usmażyć. Poza tym wolę zdecydowanie wersję -wszystko na raz do piekarnika, od wersji -stanie nad patelnią.
Poszperałam w książkach, w poszukiwaniu czegoś prostego.

Odkurzyłam dawno nie używaną "Dania z ryb i owoców morza". Kiedyś uwielbiałam ją przeglądać, tak po prostu. Jest tam obszerny rozdział na temat wstępnego przygotowywania ryb i wszelkich morskich żyjątek. Nie mówiąc o wielu ciekawych przepisach pogrupowanych według sposobu obróbki na gotowane, smażone, grillowane, pieczone. Poszperałam w tej ostatniej kategorii i znalazłam prosty przepis na rybę w czosnkowej panierce.

Dorsz w chrupiącej, czosnkowej panierce

na 4 osoby

ok 1 kg dorsza - ja lubię takie duże płaty, grube, z pięknie dzielącym się białym mięsem.
1,5 szklanki pokruszonego na drobno białego pieczywa
2-3 ząbki czosnku
2 łyżki drobno posiekanej pietruszki
1/4 - 1/3 szklanki stopionego masła

Rybę umyć, osuszyć, pokroić na porcje i posolić.
Ułożyć na blasze do pieczenia. Lekko posypać pieprzem.
Chlebowe okruszki wymieszać z pietruszką i nałożyć na każdą porcję ryby.
Czosnek przecisnąć przez praskę i wymieszać ze stopionym masłem. Polać każdy kawałek ryby uzyskana mieszaniną. Piec w temp 180 st aż wierzch każdej ryby pięknie się zrumieni.
Podawać koniecznie z cząstkami cytryny.

Co prawda zapach morskich ryb jest niesamowicie intensywny i potem długo nie daje o sobie zapomnieć, ale i tak było warto. Duże dorsze mają cudowne, bielusieńkie mięso, soczyste, jeśli się je krótko piecze. Chrupiąca, czosnkowa skorupka na wierzchu dopełniła dzieła.
Świetny, nieskomplikowany przepis do którego będę wracać.

Debiut w Weekendowej Piekarni po godzinach.

2010-09-21T18:39:00.002+02:00

Bardzo się ucieszyłam, kiedy kliknęłam ostatnio na banerek Weekendowej Piekarni po godzinach. Umieściłam go sobie na blogu lata świetlne temu, miałam wielkie plany, a jakże ;)
Niestety, przyznaję ze wstydem, nie udało mi się dotychczas dołączyć do grona radosnych piekarzy. Nie będę się tu tłumaczyć, tym bardziej, że nadarzyła się okazja, żeby się zrehabilitować.

Wiedziałam, że wybiła moja godzina, bo pojawił się On.
Chleb Kielecki.
Ten sam, który wypatrzyłam u Tatter, zaraz po odkryciu jej bloga.
Ten, który obiecywałam sobie upiec ze względu na pyszne dodatki ziemniaków i maślanki.
Ten, który tak pięknie wyglądał na zdjęciu.

Nigdy dotąd nie piekłam chleba z dodatkiem ziemniaków. Ciekawe doświadczenie. Ciasto po pierwszym wyrobieniu nie miało jednolitej, gładkiej struktury. Nie dało się lekko rozciągać między palcami tylko raczej się rwało. Nie jestem do tego przyzwyczajona. Przy pierwszym rośnięciu ciasto popękało, co było naturalną konsekwencją jego struktury. Kiedy parę razy je złożyłam, było już dużo lepiej. Po wyrośnięciu udało mi się uformować zgrabny bochenek, który potem wyrósł wspaniale w koszyczku. Upiekł się na rumiano i pięknie pachniał. Smakował rewelacyjnie. Maślanka była fajnie wyczuwalna zarówno w zapachu surowego ciasta jak i w smaku chleba już po upieczeniu.

Wielką zaletą tego chleba jest to, że następnego dnia jest nadal wilgotny i świeży. Traci bezpowrotnie chrupkość skórki ale przecież nie można mieć wszystkiego.

A, i nawet z nacięć jestem zadowolona. Ja i ten chleb byliśmy sobie po prostu pisani :)))

Przepis cytuję w całości. Jedyną moją zmianą było użycie mąk pszennych 750 i 480 w proporcji 1:1.

Chleb kielecki

cytuję za Tatter

200g ugotowanych ziemniaków, przeciśniętych przez praskę (zmielonych)

200g mąki żytniej białej (lub średniej)

300g białej pszennej mąki chlebowej wysokobiałkowej (np. Manitoby)

6 łyżek żytniego zakwasu razowego aktywnego, 130% hydracji

1 łyżka soli

200g maślanki (zsiadłego mleka)

Ziemniaki wymieszać z maślanką i zakwasem.

Zostawić na 12 godzin, szczelnie przykryte w temperaturze pokojowej.

Następnie dodać obie mąki i sól i wyrobić gładkie, odrobinę lepkie ciasto (13 minut).

Fermentacja trwa ok. 3 1/2 godziny, w czasie której ciasto złożyć należy dwukrotnie.

Potem zawinąć owalny bochenek i złączeniem do góry, umieścić go w koszu.

Chleb wyrasta nieco ponad godzinę.

Przed wsunięciem bochenka do pieca, wierzch naciąć.

Piec z parą, 15 minut w 250C, później kolejne 30 minut (bez pary), zmniejszając temperaturę do 200C.

Szlafrokowe klimaty i wspomnienie weekendowych naleśników.

2010-09-14T07:44:00.000+02:00

Mam jedną taką wizję, z "młodzieńczych" lat. Wziętą żywcem z amerykańskiego serialu familijnego ;)
Słoneczny poranek w wielkiej, rodzinnej kuchni. Gwar i rwetes wokół niemałych rozmiarów stołu, białe, szczebelkowe, krzesła. Mleko, płatki, miski, soki, tosty, dżemy. Zapach świeżej kawy, placuszki, naleśniki...
Kiedyś miałam nadzieję, że u mnie tak będzie.

Teraz przez pięć dni w tygodniu wstaję bladym świtem. Na razie, bo już niedługo o tej porze do świtu będzie bardzo daleko. Przemykam się cichutko, żeby nie obudzić domu, w którym zdają się spać nie tylko ludzie, ale i wszystkie sprzęty. Nie budzę więc nawet ekspresu do kawy. Gdy zamykam drzwi, żegna mnie tylko delikatne mruczenie lodówki.

Mój powrót przypada na środek aktywnego dnia, omijają mnie rozespane miny, przytulankowo - piżamowe buziaki, poranne picie kawy (zbożowej rzecz jasna).

Odbijam sobie w weekend. Wtedy nigdzie się nie wymykam. Budzi mnie tupot bosych stóp biegnących przez całe mieszkanie. Ten pierwszy tupot szybko generuje kolejny. Potem dwa małe rozczochrańce lądują w łóżku i szybko anektują prawie całe dla siebie. Piszczą, nurkują, wynurzają się, sprzedają kuksańce. Ostatnio w zrobionym z kołdry namiocie, ciemności rozpraszała latarka, z zaadaptowanego na ten cel telefonu komórkowego.

Później robi się kolorowo. Cała czwórka przyobleczona w miękkie szlafroki i skarpety sunie w stronę kuchni. Dla młodych dam są szlafroki w odcieniach różu i cyklamenu, z błyszczącymi akcentami oczywiście, dla dorosłych niebieskości i błękity.
W kuchni, nie tak dużej, jak ta z amerykańskiego serialu ;) ekspres do kawy, nagle chętny do współpracy, zaczyna rozsiewać piękne aromaty. Nieletnie dostają zbożówkę, z delikatna pianką, w sam raz do wymalowania mlecznych wąsów.

Powoli zaczynam wyciągać miski, patelnię. Zaczynam się przymierzać do zrobienia śniadania. Takiego nie kanapkowego, przecież jest czas.
A jak jest czas to robię na przykład:

naleśniki z mąką gryczaną, jajkiem sadzonym, szynką i serem.

Oczywiście całkowicie na "oko".
W misce mieszam grudkę drożdży z odrobiną cukru i wody. Kiedy pojawią się bąbelki dodaję lekko ciepłą wodę, pół na pół z mlekiem, stopione masło i dwa jajka. Wszystko mieszam i dosypuję mąki pszennej i gryczanej - proporcje w zależności od upodobań. Teraz jeszcze tylko trochę soli, mieszam i odstawiam, żeby drożdże zrobiły swoje.

W tym czasie kroję szynkę, kulkę mozarelli i ścieram na tarce trochę żółtego sera.
Rozgrzewam dobrze patelnię.
Nalewam porcje ciasta, rozprowadzam, pozwalam się lekko podpiec. Później wybijam na środek jajko, posypuję szynką, serem, dość obficie posypuje pieprzem (w wersji dla dorosłych).
Zawijam do góry brzegi, tworząc kwadrat z żółtkiem pośrodku. Chwile jeszcze podgrzewam pod przykryciem, żeby ser się stopił.

Pozostaje już teraz tylko przekłuć żółtko - ulubiona faza moich dzieci, które rozleje się malowniczo po nadzieniu i... smacznego.

Było pysznie. Nie będę długo zwlekać i przygotuję powtórkę

Ciasteczka na rozgrzewkę

2010-09-07T09:38:00.001+02:00

Dopadła nas jesienna aura. Niebo wylewa z siebie całe oceany wilgoci.
Jednego dnia, zamknięta w małej łupince samochodu, cieszę się, że nie kapie mi po nosie.
Drugiego za to przedzieram się przez kożuch porannej mgły.
Jeszcze innego staram się utrzymać w pionie, a włosy mi tańczą dokoła twarzy dzikiego oberka.
Lekkie ubrania powoli spycham wgłąb szafy, wyciągam miękkie swetry, grube skarpety.
Częściej otwieram pudełka z herbatą.
Popołudniami bardzo lubię uruchomić piekarnik, ocieplić jakoś dom, w którym po kątach snuje się chłód. Wymyślam małe poprawiacze nastroju.
Po domu rozchodzi się piękny aromat.
Od razu robi się przytulniej.
Wszyscy zaczynają dryfować w stronę kuchni :).

Kruche ciasteczka z migdałami lub cynamonem

450 g mąki pszennej
100g kleiku ryżowego
300 g drobnego cukru (w tym cukier waniliowy)
1 łyżeczka proszku do pieczenia
250 - 300 g masła
1 jajko
2 żółtka
150g serka homogenizowanego
200 g migdałów w słupkach
1 łyżeczka cynamonu
2 łyżki brązowego cukru

Do miski wsypać mąkę i kleik ryżowy. Dodać łyżeczkę proszku do pieczenia i cukier, wymieszać. Masło zetrzeć na tarce i wymieszać dokładnie. Wbić jajko i dwa żółtka, dodać serek. Wrobić gładkie, dość miękkie ciasto. Gdyby się bardzo kleiło, podsypać lekko mąką. Podzielić na dwie części. Do jednej dodać łyżeczkę cynamonu i jeszcze raz lekko wyrobić. Rozwałkować obie części na papierze do pieczenia, przenieść razem z papierem na dwie blachy z piekarnika. Jedną część posypać słupkami migdałów i łyżką brązowego cukru, lekko docisnąć.
Drugą, cynamonową część posypać samym cukrem.
Wstawić do piekarnika nagrzanego do 190 stopni i piec z termoobiegiem aż ciasto się pięknie zrumieni.
Zaraz po wyjęciu z piekarnika pokroić ostrym nożem na równe części. Ja lubie takie ciastka w formie długich paluszków.

Dwie wersje ciastek to efekt zróżnicowania upodobań w naszym domu.
Te z cynamonem są dla maniaków jego niepowtarzalnego aromatu. Dla mnie na przykład cynamon jest niezbędny jako ocieplacz atmosfery jesiennego domu.

Druga część, ta migdałowa, to dla tych, którzy cynamon omijają szerokim łuuuukiem. No chyba, że przemycony w indyjskich zestawieniach przypraw. Ale to już całkiem inna historia.

Są też tacy, którzy obie wersje zajadają z jednakowym entuzjazmem, cały czas sięgając po następne w nadziei, że wreszcie się zdecydują które lepsze :)

Zaczął się czas zdjęć robionych w sztucznym świetle. Nie do końca to lubię, bo wychodzą mi wtedy jakieś takie nienaturalne, przekłamane. Brakuje w nich przestrzeni, oddechu.Ale trzeba się z tym pogodzić bo tak będzie przez następnych kilka miesięcy.

P.S. Wiadomość z ostatniej chwili. W nocy z kaloryferów zaczął dochodzić łagodny szum. Dziś wstawanie już nie było takie brrrrrr. :)

Sernik w jagodowe groszki

2010-08-28T23:02:00.000+02:00

Wymyśliłam sobie, że upiekę sernik. Wizja była wyraźna. Pachnąca latem.
Jakiś czas pozwalałam pomysłowi dojrzeć.
W momencie, kiedy już wszystko miałam ułożone w głowie okazało się, że nie takie to proste, jak początkowo zakładałam ;).

Od pomysłu do realizacji szłam drogą wyboistą i usianą przeszkodami. Te przeszkody to moje własne, liczne działania utrudniające ;)

Najpierw zjadłam wszystkie borówki.
Bo było gorąco i nie chciało mi się gotować obiadu. (teraz myśl o tym, że było gorąco wydaje mi się mocno odległa, a to zaledwie kilka dni)

Potem zjadłam ser.
Ze świeżym miodem.
Rzepakowym, gęstym, kremowym, płowo-złotym.
To dla mnie jedno z połączeń, którym nie można się oprzeć.
Poza tym jestem twarogowym skrytożercą. Znikam wszelkie białe serki z łatwością, która mnie samą zdumiewa.

Pomyślałam sobie, że dość tego. Jeden kurs do sklepu rozwiązał moje braki produktowe.
Nie było już wyjścia.
Za to była trema.
Bo ja, jak mam ochotę na ciasto to intuicyjnie najbliżej mi do drożdżowego. A sernik to dla mnie taka wyższa szkoła jazdy. Wymagania mam duże, co do konsystencji, wilgotności. Efekty moich zmagań za to zazwyczaj nie są w stanie tym wymaganiom sprostać.

Ten sernik chyba uznał, że jest dla mnie ważny, bo nadzwyczajnie się udał.
Nie jest z gatunku puszystych i lekkich jak mgiełka. I nie miał taki być. Jest zwarty, wilgotny, przesycony aromatem białej czekolady. Usiany ciemnofioletowymi piegami.

Sernik z borówkami i białą czekoladą

spód:
3 paczki herbatników Petit Beurre
100g masła

masa serowa:
800 g sera twarogowego mielonego (u mnie President)
250 g mascarpone
50g masła
160g cukru (w tym 30g waniliowego)
200g białej czekolady
4 jajka
2 czubate łyżki mąki

borówki - ilość nieznana (2 duże garście?)

Herbatniki pokruszyć i zmiksować z miękkim masłem. Wykleić dno i boki dużej tortownicy (u mnie 30cm). Wstawić spód do lodówki.
W misce zmiksować dokładnie twaróg, mascarpone, cukier i miękkie masło. Dodać cienką strużką rozpuszczoną na parze czekoladę, cały czas miksując. Dodać po jednym jajku, na końcu na najmniejszych obrotach wmiksować dwie łyżki mąki. Masę wylać na spód. Na wierzchu ułożyć borówki. Wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 st. Piec godzinę, lub trochę dłużej w zależności od grubości ciasta. Jeśli za szybko się zrumieni można zmniejszyć temperaturę nawet do 150 - 160 st.

Smacznego :)

Dojrzałe lato i kurki w śmietanie.

2010-08-26T19:05:00.000+02:00

Za nami podróże końca wakacji.
Wioząc dzieci od dziadków, podziwialiśmy pejzaże późnego lata.

Jeszcze niedawno otaczała nas zielona soczystość.
Teraz korony drzew straciły swą świeżość.
Tu i tam zabłąka się szybujący liść.
W krajobraz zaczynają się nieśmiało wkradać plamy żółci, wszelkie odcienie beżu i domieszka brązu.
Na łąkach wypłowiałe wysokie trawy, kwitnące kępy nawłoci, puszyste dojrzałe osty.

Na polach rżyska, niczym ciągnący się po horyzont dywanik fakira.
Na poboczach dróg pośród lasu, rozproszone stoliki z pojemnikami, pełnymi pomarańczowych skarbów. Nie zatrzymujemy się w takich miejscach. Z założenia.
Za to następnego dnia, na bazarku, w koszyku wylądowały piękne, drobne kurki.

Ich los był z góry przesądzony.
Zestawienie tak bardzo atrakcyjne jak kaloryczne. Moim zdaniem nie da się tu wykpić żadnym zamiennikiem. Kurki wymagają masła. Albo jeszcze lepiej masła i śmietany. Przecież nie je się ich co dzień. Czemu wiec nie zaszaleć?

Kurki w śmietanie

25- 30 dkg kurek
1 duża cebula
200g kwaśnej śmietany
2 łyżki masła
sól
pieprz
makaron tagliatelle (albo inny, ale ten moim zdaniem nadaje się najbardziej)

Kurki dokładnie oczyścić i umyć. Zagotować w niewielkiej ilości wody. Odcedzić. Cebulę pokroić w kostkę. Na patelni rozgrzać 1 łyżkę masła. Cebule smażyć do lekkiego zrumienienia. Dodać kurki i pozostałą łyżkę masła. Doprawić solą i pieprzem. Smażyć całość, aż grzyby będą zupełnie odparowane i lekko zrumienione. W zasadzie można już jeść. Z dodatkiem pieczywa najbardziej smakuje mi właśnie taka wersja. Tym razem jednak, jako, że podawałam grzyby z makaronem, dodałam na koniec kwaśną śmietanę i poddusiłam jeszcze chwile dla połączenia smaków.
Smacznego :)

Tarta warta grzechu;)

2010-08-24T17:30:00.002+02:00

Czy jest jakieś inne warzywo, które rośnie równie szybko jak cukinia?

Jest rozłożysta, ma wielkie jak parasol, dłoniaste liście, wsparte na mięsistych, grubych ogonkach.
Pomiędzy liśćmi, jak grzyby po deszczu pojawiają się kwiaty.
Przepiękne, intensywnie żółte, w dodatku smaczne.
Tuż za każdym kwiatem zaczynają pęcznieć małe zielone paluszki.

I od tego momentu trzeba być czujnym, zwartym i gotowym.

Nie można się nad takim oseskiem ulitować.
Pozwolić mu wyrosnąć jeszcze odrobinę.
Bo to nigdy nie jest odrobinę.
I ani się człowiek obejrzy, jak niemal w ciągu jednej nocy mały zielony paluszek zmienia się w olbrzymią maczugę, która nadal rośnie i rośnie.
Mój tata się lituje, można powiedzieć, że niemal zawsze. W kuchni zalegają całe stada zielonych olbrzymów.
Przerabiane najczęściej na cukiniowe leczo. Czasem na placki.
W mojej spiżarni też znalazły schronienie 3 sztuki. Kolejne, bo z poprzednich była zupa i ciasto. Jeszcze nie wiem, co z nimi zrobię. Może jakieś kolejne, tym razem czekoladowe ciasto?

Młodą cukinię, taką do zjedzenia wraz ze skórką, muszę kupować sobie w sklepie.
Jędrną, bez pestek, w sam raz do wykorzystania w zaimprowizowanej, pysznej tarcie.

Błyskawiczna tarta cukiniowa

opakowanie chłodzonego ciasta francuskiego
2 małe cukinie
200g wędzonego bekonu (boczku) w plasterkach
2 kulki mozarelli z zalewy
garść bazylii
oliwa
pieprz
odrobina soli

Cukinię pokroić wzdłuż wraz ze skórką na cienkie plastry. Obsmażyć krótko z obu stron na patelni, na bardzo niewielkiej ilości oliwy. Boczek pokroić w paseczki. Posiekać bazylię. Ciasto rozłożyć na blasze. Ułożyć na cieście cukinie, posypać bazylią, paseczkami boczku i pieprzem. Wstawić do nagrzanego do 210 st piekarnika i piec do zezłocenia brzegów tarty. W tym czasie pokroić mozarellę w cienkie plastry. Zrumienioną tartę wyjąć na chwilę z piekarnika, poukładać szybko plastry sera i chwilę jeszcze zapiekać całość.
Podawać można z winem, koniecznie schłodzonym.

Tytułowy grzech to niestety obżarstwo. Tarta wyszła tak smaczna, że ciężko było przestać ją jeść :)))

Cukinia z ziarenkami - pyszna zupa

2010-08-20T09:12:00.000+02:00

Są takie dni, kiedy przedpołudnie mija niepostrzeżenie.
Bywa, że z powodu przeciągającego się kilkudaniowego śniadania.
Czasem dlatego, że zapamiętałam się w zabawie z dziećmi.
Innym razem po prostu dlatego, że za długo zwlekałam z decyzją, co by tu dzisiaj. Tak długo, że nie można już było zrobić akcji rozmrażanie.
Wtedy zazwyczaj po krótkiej akcji: AAAaaaaa, co ja zrobię i tym podobne, z pomocą przychodzą mi... ...ziarenka.
Mają tę znakomitą przewagę nad mięsem, że wyciąga się je po prostu z szuflady, nawet po miesiącach zapomnienia. Przycupnięte cichutko czekają na swoją kolej. Lubię ich szelest przy wsypywaniu do garnka z gotującą wodą. Lubie też to, że same smakowo się nie narzucając, stanowią doskonałą bazę dla wszelakich sezonowych połączeń.
Tym razem było to połączenie z cukinią, taką prosto z działki, wyhodowaną przez mojego Tatę. I z soczystą marchewką i porem. Mniam, było pysznie. Aż mam ochotę na powtórkę.

Zupa z czerwonej soczewicy, ciecierzycy i cukinii

1 młoda cukinia
opakowanie czerwonej soczewicy 400g
1 puszka ciecierzycy
2 młode pory
3 marchewki
3 ząbki czosnku
4 dojrzałe, przetarte przez sitko pomidory albo 200 ml przecieru
1 łyżka oliwy
do smaku:
cynamon, kumin, curry, kurkuma, chili, brązowy cukier, sól
zielona pietruszka obowiązkowo

W garnku rozgrzać oliwę, wsypać przyprawy, od razu potem wsypać pokrojone pory, marchewkę, smażyć mieszając. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek, pokrojoną w kostkę cukinię. Zalać wrzątkiem, zagotować. Wsypać soczewicę i gotować pod przykryciem, aż zmięknie i zagęści zupę. Dodać pomidory, ewentualnie dosolić. Na końcu wsypać odsączoną ciecierzycę i pogotować jeszcze chwilę, aż się smaki połączą.
Podawać obficie posypaną pietruszką.

Morele skąpane w słońcu

2010-08-18T08:08:00.002+02:00

Owoce z charrrakterem.
Nie wszyscy je lubią, może ze względu na tę charakterystyczną nutę smakową, którą tak trudno opisać.
Omszała skórka, obłędny zapach, szczególnie owoców nagrzanych słońcem.
Piękny kolor, choć przecież nie ma takiego koloru jak morelowy ;), jest od biedy pomarańczowy ale żeby morelowy?

Miałam związaną z morelami wizję.
Przepis krążył po mojej głowie, nie dawał spokoju.
Tylko jak tu zrealizować wizję, skoro morele, tak samo jak kiedyś truskawki, w tajemniczych okolicznościach dematerializują się przed jakąkolwiek obróbką.
Wpadłam wreszcie na pomysł.
Kupiłam ich podwójną ilość.
Dzięki temu część przetrwała popołudnie, chociaż piętrzący się w misce stosik znikał w zastraszającym tempie.

Za oknem upał wreszcie odpuścił. Poszarzało niebo na horyzoncie. Świerszcze za to niezmiennie jak co dzień muzykowały sobie za szeroko otwartym oknem, a ja wyciągnęłam miskę...

Ciasto kruche z morelami

1 kg moreli
400g mąki krupczatki
85 g mielonych orzechów laskowych
2 garście płatków migdałowych (taka miara musi wystarczyć jako, że zapomniałam zważyć)
2 żółtka
1 jajko
125 g cukru (można dodać więcej, ciasto jest kwaskowe dzięki morelom)
20 g cukru waniliowego
100 g masła
1 łyżeczka proszku do pieczenia

Suche składniki (oprócz migdałów) wymieszać w misce, na tarce zetrzeć schłodzone masło, wymieszać, tak aby utworzyły się małe grudki. Dodać jajko i żółtka, rozdrobnić, powinno wyjść coś w rodzaju sypkiej kruszonki. 2/3 wysypać formę do tarty, ugnieść. Wyłożyć na ciasto połówki moreli, skórką do dołu. Do reszty ciasta dodać posiekane na mniejsze kawałki płatki migdałów. Wymieszać i obficie posypać morele. Piec w temp 200 stopni przez ok 1/2 godz. Gdyby się za szybko zrumieniło, to można zmniejszyć temperaturę.

Najprościej i najszybciej - słodko i kolorowo.

2010-08-16T21:15:00.028+02:00

Skończył się długi i leniwy czas, kiedy oglądałam świat głównie z perspektywy koca.
Oczywiście jak co roku mam wrażenie, że skończył się zbyt szybko.
Kocham polskie morze od kiedy pamiętam, czyli od zawsze chyba.
Mam tę miłość przekazaną w genach.
Uwielbiam przestrzeń, wiatr, szum i ten charakterystyczny zapach powietrza.
Mogę godzinami patrzeć w zielono-niebiesko-szarość.
Tęsknię do tego wszystkiego przez całą zimę. Całą wiosnę za to szykuję się w myślach do wyjazdu.
Po powrocie wielokrotnie wracam do zdjęć takich jak te:

W domu gorące lato nie jest aż tak przyjemne.
Powietrze aż lepkie od upału.
Popołudnia mijają nam leniwie w domowym zaciszu.
Gotuję oszczędnie. Najczęściej lekkie zupy, młode warzywa.
Nie piekę chleba, staram się nie smażyć.
Dopiero wieczór wygania nas z domu, nadrabiamy spacery i inne aktywności poza domowe.

A zanim nadejdzie wieczór jak uprzyjemnić sobie upalne popołudnie?
Tak żeby nie były to kolejne lody.
Tak, żeby nie uruchamiać piekarnika i nie podnosić i tak już absurdalnie wysokiej temperatury w mieszkaniu?

Zgromadziłam w lodówce zapas serków, poprosiłam M. o kupienie w drodze do domu dwóch paczek herbatników, rozpuściłam kolorowe galaretki.

Ucieszyłam najbardziej moje córki. Licytowały się która pierwsza zje, robiąc niesamowity bałagan na talerzykach. M. pochłonął swoją porcję z prędkością światła i zawinął do kuchni po dokładkę.

Sernik na zimno - najprostszy

3 pudełka naturalnego serka homogenizowanego (600g)
1/2 opakowania jogurtu bałkańskiego (ok. 200g)
4 łyżeczki cukru
2 galaretki o smaku dowolnym
2 opakowania herbatników Petite Beurre
2 czubate łyżki masła
borówka amerykańska, maliny lub inne sezonowe owoce

Jedną z galaretek rozpuścić w 400 - 500 ml wrzącej wody. Ostudzić. Wstawić do lodówki. Drugą rozpuścić w 150 ml, dokładnie wymieszać i również ostudzić ale nie wstawiać do lodówki. Herbatniki zmiksować z miękkim masłem, wykleić masą tortownicę o średnicy 24-26 cm (ja miałam akurat 30 cm i przez to sernik był niski). Wstawić spód do lodówki. Serki i jogurt zmiksować z cukrem, połączyć z galaretką, tą rozpuszczona w 150 ml, cały czas miksując, aż masa dobrze się napowietrzy. Wylać na schłodzony spód i wstawić z powrotem do lodówki aby lekko stężała. Następnie posypać owocami i wylać na wierzch druga galaretkę.
Należałoby odczekać do następnego dnia aż sernik dobrze stężeje, ale kto by tam czekał :)))
Dlatego na zdjęciach jest taki lekko pijany ;)

Zupa z młodych warzyw i szczypta wspomnień.

2010-06-29T12:59:00.001+02:00

Wreszcie długo wyczekiwany koniec czerwca.
Dookoła lato, ciepło i słonecznie. Żeby wyjść z domu wystarczy wsunąć stopy w japonki.
Wszystko rośnie, dojrzewa, faluje na wietrze i świerszczy.

Wystarczy zamknąć oczy i ...

... już lekko skrzypi furtka strzeżona przez olbrzymią topolę i jej młodszą koleżankę białokorą brzozę.
Kręty i nagrzany słońcem chodnik wiedzie przez długie podwórko.
Słoneczne i jednocześnie pełne niesamowicie zarośniętych zakamarków podwórko u babci.
W perspektywie dłuuuugie (ach to dziecięce poczucie czasu :))) dwa miesiące wolności.
Koniki polne z wizytą na kocu rozłożonym wśród traw. Nurkowanie wśród krzaków porzeczek, buszowanie pomiędzy drzewami, pełnymi dojrzewających wiśni.
Brzęczenie pszczół w krwisto czerwonym łanie szałwii, delikatny zapach pnącej róży kipiącej bladoróżowymi kwiatami przy balustradzie tarasu.
W cieniu tarasu, na małym stołeczku siedzi Babcia. Obiera młodą marchewkę, przyniesioną razem z pękiem pietruszki i selera z warzywnika za domem. Obok piętrzy się sterta świeżo zerwanej fasolki szparagowej.

Na obiad będzie zupa :)

Zupa z młodych warzyw
ilości są bardzo umowne

dwie garście fasolki szparagowej
3 - 4 młode marchewki
młoda cebulka
i taki sam por
1/2 kalafiora
5-7 ziemniaków (w zależności od wielkości)
kilka liści z selera
pęczek natki pietruszki
pudełko dobrej kwaśnej śmietany
ew. 2 udka z kurczaka (w wersji dla mięsnych smakoszy, ja wolę czysty smak samych warzyw)
sól i pieprz

Do gotującej wody (samej lub z dodatkiem podgotowanych w niej przez 15 min udek z kurczaka), wsypać pokrojoną młodą cebulkę i pora. Dodać marchewkę pokrojoną w krążki i związany nitką pęczek z liści selera, zielonej części pora i kilku gałązek natki pietruszki. Dołożyć fasolkę pokrojoną w 2 - 3 cm odcinki. Następnie podzielonego na różyczki kalafiora i pokrojone w kostkę ziemniaki. Gotować dosłownie kilkanaście minut na wolnym ogniu. Warzywa bardzo szybko robią się miękkie. Doprawić sola i pieprzem do smaku. Na koniec wyjąć pęczek włoszczyzny, jego cały smak i aromat i tak już jest w zupie.
Dodać do zupy kwaśnej śmietany, dokładnie wymieszać i już nie zagotowywać.
Podawać z dużą ilością posiekanej natki pietruszki.

Zdjęcia niestety nie niosą ze sobą całego ładunku dźwięków lata, w jakich dosłownie zatonęłam na poniższym falującym bezkresie.

Chleb ze słonecznikiem i siemieniem.

2010-06-28T07:57:00.003+02:00

Dawno nie zamieszczałam żadnego chleba.
Nie znaczy że nie piekłam.
Co to to nie.
Problem w tym, że najczęściej sypałam na oko, eksperymentując totalnie, więc przepisu zamieścić nie mogłam. Czasem wychodziło, czasem nie.

Poza tym pochłaniają mnie teraz raczej sezonowe owoce i ciasta z nimi.
Ostatnio zatęskniłam jednak do smaku chrupiącej, świeżej kromki, posmarowanej masłem.
Do tego jeszcze na blogu u Tatter zobaczyłam bochenek, który zamrugał do mnie z ekranu "Upiecz mnie".

Przepis zacytuję, bo robiłam prawie tak samo.
Nie prażyłam słonecznika i dodałam od siebie dwie garście siemienia lnianego, bo uwielbiam.
I to był, okazało się, strzał w dziesiątkę. Wiecie na czym stanęło?
"Mamusiu codziennie piecz mi taki chlebek, codziennie"

Chleb pszenno - żytni ze słonecznikiem i... siemieniem.

za Tatter, z drobnymi zmianami

Zaczyn:

3 łyżki aktywnego zakwasu żytniego razowego (dzień wcześniej wyjęłam z lodówki i odświeżyłam)
45 g letniej wody
75 g białej pszennej maki chlebowej (u mnie 750)
Wymieszać dokładnie składniki zaczynu, zakryć folią i zostawić na 12 godzin.

Ciasto właściwe:

500g białej pszennej maki chlebowej (ja zmieszałam 550 i 750, w proporcjach 4:1)
100g mąki żytniej sitkowej (u mnie chlebowa 720)
100g mąki pszennej razowej (u mnie razowa 2000)
455g letniej wody
13g soli
120g ziaren słonecznika, uprażonych (u mnie nie prażone oraz dodatek siemienia lnianego)Do dużej miski wsypać mąki, dodać wodę, wymieszać, przykryć i zostawić na 30 minut. Nastepnie dodać sól i zaczyn. Wyrabiać 5 minut, po czym dodać ziarenka słonecznika, siemię i znow zagniatać 3 minuty. Ciasto powinno być gładkie i elastyczne. Zostawić do wyrośnięcia na 2 1/2 godziny i składać co 50 minut (mnie się udało tylko raz)
Wyrośnięte ciasto odgazować, podzielić na dwie czesci, z każdej ukształtować luźną kulę i zostawić na 15 minut. Z każdej porcji uformować bochenek i złączeniem w górę umieścić w koszu. Zostawić do wyrośnięcia na 1 1/2 godziny. Rozgrzać piec do 250C. Wyłożyć bochenki z kosza na nagrzaną blachę. Piec z parą przez 10 minut, nastepnie zmniejszyć temperaturę pieca do 220C i piec jeszcze 35 minut.

Jeden z lepszych chlebów jakie zrobiłam, dziękuję Tatter :)

Historia pewnego ciasta :)

2010-06-25T10:35:00.002+02:00

W środku lata trawniki i chodniki kąpią się w wodzie.
W powietrzu unosi się wodna mgła.
Grafitowy sufit wisi nad miastem.
Obserwując spływające po szybach krople, szukałam sposobów na poprawę nastroju.
Nagle z sitka na blacie uśmiechnęły się do mnie truskawki. Tak samo entuzjastycznie czerwone, bez względu na pogodę.
Potem wszystko potoczyło się już szybko.
Ciepłe mleko, drożdże, mąka, masło. Oswojony rytuał powstawania tego co najlepsze.
Drożdżowego ciasta z truskawkami.
Późnym wieczorem dom spowił niesamowity owocowo - rumowo - maślany zapach.
Rano smętny ocalony kawałek chował się w rogu blaszki, z nadzieją na ocalenie ;)
Na nieśmiałą propozycję, że może znów, bo nie zrobiłam zdjęć, entuzjastyczne: TAK Tak, bo przecież trzeba zużyć truskawki.
Po powrocie z pracy znów: ciepłe mleko, drożdże, mąka, masło. Truskawki pod prysznic i na sitko.
Potem już tylko czekanie, zaglądanie w rozświetlone okienko piekarnika. I ten zapach, wabiący, mamiący...

Ciasto drożdżowe z truskawkami

Ciasto:

500 g mąki pszennej
1 jajko
2 żółtka
3/4 szkl mleka
1/2 szkl cukru
15 - 20 g świeżych drożdży
120 g masła extra

Mąkę wsypać do miski, zrobić na środku wgłębienie, wsypać cukier.
Mleko podgrzać tak, żeby było letnie.
Do małej miseczki rozkruszyć drożdże, zasypać je ½ łyżeczki cukru i 1 łyżeczką mąki. Rozmieszać na gładko z taka ilością mleka, żeby uzyskać konsystencję śmietany. Zostawić do zabąbelkowania (powinno zacząć rosnąć tworząc drobne pęcherzyki).

Do miski z mąką wbić jajko i 2 żółtka.
Masło roztopić i odstawić do lekkiego przestygnięcia.
Wyrośnięte drożdże wlać do miski z mąką, cukrem i żółtkami, dodać mleko. Mieszać najpierw łyżką, stopniowo zagarniając coraz większe ilości mąki. Kiedy mieszanie łyżką będzie już zbyt trudne, przejść na mieszanie ręką. Nie zwracać uwagi na to że ciasto klei się do rąk. Dopiero jak wszystkie składniki dokładnie się połączą zacząć dolewać masło (najpierw sprawdzić czy jest już tylko ciepłe, a nie parzące). Masło dodawać partiami (w minimum trzech porcjach), za każdym razem dokładnie wrabiając w ciasto przed dodaniem następnej partii. Zazwyczaj sygnałem do dodania następnej porcji masła jest to, że ciasto znów zaczyna kleić się do rąk. Przy którejś z porcji masła dolać odrobinę aromatu rumowego (resztę zostawić do lukru).Dobrze wyrobione ciasto powinno być aksamitne i raczej się nie kleić.

Przykryć ciasto ściereczką albo po prostu włożyć miskę do reklamówki. Odstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce (można wstawić do piekarnika i zapalić światełko).Ciasto będzie rosło aż podwoi objętość, zazwyczaj jest to min. 1 godzina.

W metodzie maszynowej:

Drożdże rozpuścić w ciepłym mleku, wlać do maszyny, dodać jajka, cukier, mąkę, rozpuszczone, przestudzone masło i aromat. Nastawić program ciasto rosnące i ... poczekać :)

Wyrośnięte ciasto przenieść na blachę wysmarowaną masłem albo wyłożoną papierem do pieczenia. Rozpłaszczyć tak żeby równomiernie rozłożyło się na blasze. Umyć i odszypułkować truskawki, mniejsze zostawić w całości, większe pokroić na połówki albo nawet każdą na 3 części.
Ułożyć truskawki na cieście, nie za gęsto, nie mogą ściśle do siebie przylegać bo będzie za dużo soku. Odstawić ciasto do ponownego wyrośnięcia.

Kruszonka:

1/3 kostki miękkiego masła
3 czubate łyżki mąki
tyle samo cukru

Mąkę wymieszać z cukrem w misce. Dodać masło i wyrabiać palcami, aż wszystkie składniki się połączą i powstanie kaszka. Powinna dać się zbić w kulę, ale też rozsypać między palcami na coś w rodzaju żwirku. Jeżeli jest za sucha można dodać trochę masła, jeżeli lepi się za bardzo i jest rzadka, dosypać równe objętości mąki i cukru.

Piekarnik rozgrzać do 180 st. Wyrośnięte ciasto posypać kruszonką, nie trzeba zużyć jej całej, powinna pokryć przestrzenie między truskawkami. Kawałek ciasta z boku blachy pozostawić bez kruszonki – dla sprawdzenia czy się zrumieniło.

Piec do zrumienienia ciasta. U mnie było to 30 min.

Przygotować lukier z dwóch czubatych łyżek cukru pudru, 2 łyżeczek wody i reszty aromatu rumowego. Po wyjęciu z piekarnika gorące ciasto polać cienką strużką lukru.

Zdjęcia robiłam wieczorem, wykorzystując resztki dziennego światła, jakie jeszcze pozostały na balkonie. Cały czas mżyło, talerzyk pokrył się delikatną mgiełką kropelek deszczu. Szybko wróciłam do ciepłego, roześmianego i rozgadanego domu, dałam się otulić aromatem i uwieść słodkiemu szaleństwu.
Wszyscy sięgnęli po talerzyki...

Mille feuille, po grecku.

2010-06-22T18:14:00.002+02:00

Szaleństwa ciąg dalszy.
Świeże truskawki wpisały się już na stałe w krajobraz mojej kuchni.
Po prostu czekają sobie na blacie. Umyte, na sitku. I uśmiechają się.
Wystarczy sięgnąć, co też czynię za każdym razem, kiedy znajdę się w okolicy.
Jednocześnie systematycznie nachodzi mnie chętka, żeby coś z nimi zrobić.
Biszkopt z truskawkami i galaretką, truskawki z jogurtem greckim, omlet z truskawkami...
Nieubłaganie nadchodzi też czas drożdżowego ciasta z truskawkami :).

Na razie jednak rzuciłam mężowi w przelocie: A może tak mille feuille?
I od tej chwili nie było odwrotu.
Bo to jest taki NASZ deser.
Oryginał dostępny w warszawskiej restauracji Santorini. Chrupiące płaty ciasta filo i leciutki krem z mascarpone, do tego oczywiście truskawki.
Moja wersja to trochę taka pogoń za niedoścignionym.
To ciastko towarzyszyło bardzo przyjemnym chwilom w moim życiu. Utrwaliło się w pamięci jako ideał. Można co najwyżej do niego dążyć.
Dokładnie tak samo jest ze wspomnieniami z dzieciństwa. Naleśniki i pomidorowa mojej babci też są nie do podrobienia. W każdym razie w mojej głowie :)

Trochę się więc pobawiłam, poeksperymentowałam.
Oczywiście nie udało mi się odtworzyć deseru z Santorini. Może to dobrze. Nadal jest po co tam wracać.

Mille feuille

Opakowanie ciasta filo
3 czubate łyżki masła
1 czubata łyżka cukru pudru

250g serka mascarpone
400g słodkiej śmietanki 30%
cukier waniliowy

świeże truskawki

Ciasto filo rozmrozić. Masło rozpuścić, wymieszać z cukrem pudrem. Na blasze wyłożonej papierem układać jeden na drugim sześć arkuszy ciasta, każdy smarując cienko masłem. Pokroić na blasze na prostokąty bądź kwadraty. Piec w temp. 210 st do zrumienienia.
Schłodzoną śmietanę ubić z cukrem waniliowym, dodać serek mascarpone i zmiksować na niższych obrotach.
Układać na talerzu pojedyncze prostokąty ciasta. Na to ze szprycki wycisnąć krem przełożyć truskawkami. Potem znów prostokąt ciasta, krem i truskawki.
Można oprószyć cukrem pudrem.

Było bardzo, ale to bardzo pyszne, polecam.

Weekendowe śniadania

2010-06-21T08:28:00.001+02:00

Kolejny poniedziałek, poranny pośpiech, samochód, korki, wreszcie praca.
A jeszcze kilkadziesiąt godzin tamu...
Piżamowe rozleniwienie, tupiące bose stada, ładujące się rodzicom do łóżka. Poranna kawa z domowego ekspresu. I zastanawianie się, co by też tu zrobić tym razem?

Szparagi z truskawkami

pęczek zielonych szparagów
łyżka masła
sól
pieprz
ocet balsamiczny
ser Grana Padano
kilka dużych truskawek

Obłamane i umyte i szparagi udusić na maśle. Lekko posolić. Ułożyć na talerzu. Posypać truskawkami pokrojonymi w plasterki, posypać płatkami sera, posypać pieprzem, skropić balsamico.
Usiąść i jeść :)))

Druga wersja śniadania powstała przypadkowo, z tego co w lodówce :)
A w lodówce były młode gotowane buraczki, pozostałość po chłodniku. Pozostało tylko zapewnić im jakieś towarzystwo.

Eksperyment okazał się na tyle udany, że już go powtarzałam, dla gości, z sukcesem zresztą.
Bo to jest taka mała uczta. Świetnie wygląda na talerzu i jeszcze lepiej smakuje.
Intensywny smak buraczków, kwaskowy jogurt, mhmmm, chyba niedługo znów zrobię :)))

Sałatka z młodych buraczków
ilości wedle uznania, znaczy na oko ;))

młode buraczki, ugotowane w łupinkach i obrane
młoda cebulka ze szczypiorkiem
łosoś wędzony na gorąco
jogurt grecki
koperek
sok z cytryny
pieprz, sól

Buraczki pokroić w cienkie plasterki, ułożyć na talerzu, skropić sokiem z cytryny, lekko posolić.
Cebulkę ze szczypiorkiem pokroić w cienkie plasterki, posypać buraki. Łososia podzielić na kawałki, ułożyć na buraczkach. Na wierzchu udekorować jogurtem greckim, koperkiem i świeżo mielonym pieprzem.

Słoneczne pierogi

2010-06-17T09:11:00.002+02:00

Pogoda przepiękna, taka jak lubię.
Słonecznie, niebo błękitne, ale z nieba nie leje się żar.
Upały sobie poszły.
Można wrócić do kuchni, nie tylko po to aby nalać sobie kolejną szklankę wody. Co tam, można nawet zaszaleć i uruchomić piekarnik :).
Pieczone pierogi z ciasta krucho-drożdżowego to coś, na co od dawna miałam wielką ochotę. Te robiły się bardzo szybko i przyjemnie. Po kuchni rozeszły się piękne aromaty.
Potem pozostało już tylko usiąść na balkonie, stawiając na stoliku talerz z rumianą zawartością.
Ten stosik na talerzu bardzo szybko znikał. Smakowało też najmłodszym. Małe nóżki wracały i wracały, a rączki łapały kolejne rumiane księżyce.

Słoneczne pierogi

Ciasto:

300-350 g mąki pszennej
kulka świeżych drożdży wielkości małego włoskiego orzecha
75 ml wody
1/2 łyżeczki cukru
100g masła
1 żółtko (białko zostawić do posmarowania pierogów)
150 g serka homogenizowanego
1/2 łyżeczki soli

Z drożdży, wody, cukru i łyżeczki mąki zrobić zaczyn. Odczekać, aż zabąbelkuje.
W tym czasie do miski z mąką dodać sól, wymieszać. Zimne masło zetrzeć na tarce z dużymi otworami i wymieszać dokładnie z mąką. Zrobić dołek, włożyć serek, dodać żółtko i zaczyn drożdżowy. Wyrobić gładkie ciasto. Powinno mieć konsystencję lekkiego ciasta pierogowego (powinno dać się bez problemu w palcach rozpłaszczyć na placuszek). Dlatego ilość mąki jest orientacyjna. W razie potrzeby, jeżeli konsystencja jest nieodpowiednia, można dodać albo więcej serka albo dać mniej mąki . Ciasto zostawić pod przykryciem, żeby odpoczęło.

Nadzienie:

500g mielonego mięsa indyczego
2 duże, lub 3 mniejsze marchewki
2 duże pory
3-4 ząbki aromatycznego czosnku
masło
olej
sól i pieprz
4 czubate łyżki startego żółtego sera
2 czubate łyżki tartego parmezanu

Mięso obsmażyć do lekkiego zrumienienia na łyżce oleju. Przełożyć do miski. Marchewkę zetrzeć na tarce o dużych oczkach, pory pokroić w cienkie plasterki. Na patelni rozgrzać dwie łyżki masła, wsypać marchewkę i mieszając doprowadzić do lekkiego skarmelizowania. Dodać posiekany drobno czosnek, pory i jeszcze chwilę smażyć, mieszając, aż pory zwiędną a czosnek zacznie intensywnie pachnieć. Dodać mięso, wszystko wymieszać razem, doprawić pieprzem, solą. Odstawić, żeby trochę ostygło.
Połączyć z żółtym serem i parmezanem.

Z ciasta uformować wałek, kroić po kolei krążki z ciasta, rozpłaszczać w rękach i nadziewać.
Układać pod ścierką do wyrośnięcia. Smarować białkiem. Piec w 210 st do zrumienienia.

Kwiatowo i kolorowo

2010-06-14T09:14:00.003+02:00

Po prostu nie mogło być inaczej.
Niemal od urodzenia, a już na pewno od kiedy stopy pozwalają samodzielnie eksplorować zieloność, małe rączki zrywają, zbierają, wąchają i obdarowują.

Stokrotki, mlecze, koniczyna, trawy, wyka, firletki, rzeżuchy. Jeśli nikt nie zauważy w porę, nawet szafirki z przedszkolnego klombu, wielką dalię z ogródka babci.
I zawiedzione: "Ale to przecież bukiet, dla Ciebie mamusiu"

Dla mojej czterolatki powstał kwiatowy tort.

Wnętrze jest czekoladowe, ze świeżymi truskawkami.
Ciasto pochodzi z bloga Moje wypieki
Zrobiłam trzy biszkopty z 2,5 porcji.

Mus czekoladowy za to wg przepisu z Kwestii Smaku, z 2 porcji za to cukru tyle co w jednej.
Świeże truskawki w masie dopełniły całość.
Zewnętrze to masa marcepanowa - częściowo kupiona. Jednak nie oszacowałam dobrze ilości i uzupełniłam własnoręcznie zrobioną masą wg przepisu Malinny z Mniammniam.pl.

125 g wody zagotowałam z 75 g masła, dodałam 125 g mąki. Po ostudzeniu dolałam 1/2 olejku migdałowego i wsypałam 1/2 kg cukru pudru. Wyrobiłam gładką masę, podzieliłam i zabarwiłam barwnikami Wiltona.
Dekoracje były bardzo smaczne, prawie wszystkie różyczki zostały zjedzone. Trawa najwyraźniej też była bardzo smaczna :)))

Buziaki, kochanie :)

Truskawkowo mi :)

2010-06-10T16:53:00.001+02:00

Z niecierpliwością czekałam.
Wspominałam zapach, tęskniłam za smakiem.
Z daleka omijałam wszystkie te sztuczne, wielkie "truskawki" w pudełeczkach po kilka sztuk.
I wreszcie zaczęło się, wszystkie rogi ulic, pobocza dróg i stragany na bazarze zapełniły się łubiankami pełnymi aromatycznych czerwonych serduszek.

Zawsze sezon truskawkowy wygląda u mnie tak samo.
Najpierw zjadam same, golusieńkie, dopiero co umyte, zaraz po przyniesieniu do domu.
Takie mi wystarczają, mogłabym tak jeść i jeść. Jeżeli jeszcze, tak jak teraz są upały, truskawki stanowią znaczną część mojej codziennej diety.
Potem przychodzi lekkie opamiętanie. Nie przestaję jeść truskawek o nie.
Po prostu zaczynam dopuszczać myśl o zrobieniu czegoś więcej, niż tylko wysypanie ich na sitko ;)
Na pierwszy ogień idą przepisy z wykorzystaniem surowych truskawek, na pieczenie przyjdzie czas później.

Tarta na migdałowym spodzie z truskawkami i kremem budyniowym

Ciasto:

200 g mąki pszennej
180 g mielonych migdałów bez skórki
75 g cukru
100g schłodzonego masła
2 żółtka
1/2 opakowania cukru waniliowego
1 łyżeczka proszku do pieczenia
ew. 2 łyżki kwaśnej śmietany, do zlepienia ciasta.

Krem:

200g słodkiej śmietanki kremówki
175 ml mleka
2 łyżki cukru
1/2 opakowania cukru waniliowego
3 żółtka
1- 2 łyżki mąki (zależy czy płaskie, czy z czubkiem)

dorodne truskawki, przekrojone na pół

ewentualnie galaretka o dowolnym smaku, rozpuszczona w 1 1/2 szklanki wody.

Mielone migdały wymieszać w misce z mąką, cukrem i proszkiem do pieczenia.
Masło utrzeć na tarce i wymieszać z mąką. Dodać żółtka i ew śmietanę. Wymieszać do połączenia składników, nie trzeba zagniatać gładkiego ciasta. Byle się dało wylepić formę do tarty (wcześniej wysmarowaną masłem). Formę z ciastem wstawić do lodówki. W tym czasie rozgrzać piekarnik do temp 210 stopni. Wstawić ciasto i piec do lekkiego zrumienienia. W tym czasie w całym domu zacznie się unosić wspaniały zapach.

Śmietankę zagotować z 50 ml mleka, cukrem i cukrem waniliowym. Do pozostałego mleka dodać żółtka i mąkę, wymieszać dokładnie, żeby nie było grudek. Mieszaninę wlać do wrzącej śmietanki, cały czas mieszając doprowadzić krem do zgęstnienia. Gorący krem rozprowadzić na ciepłym cieście.

Truskawki ułożyć na lekko tylko ostudzonym kremie, żeby nie zrobił się kożuszek.
Całość dobrze schłodzić, można posmarować lekko stężałą galaretką, będzie piękny połysk.

Tarta powstała wczoraj wieczorem. Dzisiaj nie został po niej nawet ślad.
Moje dziecko oświadczyło nawet, całkiem niespodziewanie, że uwielbia budyń :)))

Barcelona w maju.

2010-06-08T14:51:00.001+02:00

Mnóstwo doznań.
Mało czasu.
Feeria kolorów, kształtów.
Ciepło.
Radośnie.

Aromatyczny pstrąg z piekarnika.

2010-05-17T08:10:00.003+02:00

Za oknem chlapie i kapie, dudni i stuka, gra w rynnach.
Przygięte i ciężkie od wody dopiero co zazielenione liście. Gdyby nie ta zieleń, można by pomyśleć, że to głęboka jesień.
Ołowiane niebo tak nisko nad ziemią, jak tylko się da.
Po drodze do pracy spotkałam parę kaczek, radośnie pływających na polu, chwilowo zamienionym w jezioro.
Ale jest pęk koperku w szklance, malowniczy niczym bukiet.
Aromatyczne główki czosnku w koszyku.
Cytryna na parapecie.
Młode ziemniaki z pozadzieraną skórką.
Torba ze świeżymi pstrągami juz czeka w kuchni.
W takie dni nic nie stoi na przeszkodzie, żeby pogrzać się trochę w cieple piekarnika ;)

I jakoś tak przypadkiem powstaje smaczny obiad. Taki, co to się sam robi.

Aromatyczne pieczone pstrągi

przepis znalazłam kiedyś na Mniammniam.pl
swoim zwyczajem pozmieniałam co nieco i uprościłam znacznie przepis

Składniki:
duże pstrągi patroszone (po jednym na osobę)
duży pęczek koperku
2 - 3 główki czosnku
1-2 cytryny
masło
sól
pieprz

Ryby oskrobać, to zdecydowanie najbardziej żmudna czynność. Posolić delikatnie i zostawić na ok 30 min.
W tym czasie przygotować czosnek, po 4 - 5 niewielkich ząbków na każdą rybę. Opłukać koperek, przygotować po małym pęczku na każdą rybę. Pokroić cytrynę na plastry, każdy podzielić na pół , po cztery półplasterki na rybę.
Ułożyć ryby na blasze. Każdą ponacinać. Faszerować kolejno cytryną, czosnkiem, koperkiem i dodatkowo do każdej włożyć plaster masła.
Wierzch każdej ryby skropić dodatkowo sokiem z cytryny, posypać pieprzem i ułożyć po kilka wiórków masła.
Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec do lekkiego zrumienienia.
Już w trakcie pieczenia dom wypełnił wspaniały aromat cytryny, czosnku i masła.
Wszyscy krążyli po kuchni, co chwila zaglądając czy to może nie już :)

Na talerzu znalazły się obok drobnych gotowanych w całości ziemniaków, oczywiście posypanych obficie koperkiem. Do tego świeża sałata i śmietanowy sos mojej mamy.
Tego etapu już jednak nie zdążyłam uwiecznić.

Chrupiąco, kremowo i łososiowo.

2010-05-11T07:49:00.001+02:00

Już kiedyś pisałam, że są przepisy, które podobają mi się od pierwszego spojrzenia.
I o tym, że bardzo je lubię.
Oraz o tym, że za mną chodzą, dopóki ich nie zrealizuję.
Dzisiaj będzie o czymś, co zrobić można bardzo łatwo, a jest bardzo efektowne. W sam raz na ciekawą przekąskę w ramach spotkania z przyjaciółmi, albo przystawkę przed uroczystym obiadem.

Terrina z łososia
przepis z Kwestii Smaku zmodyfikowany

Składniki:

400 g wędzonego łososia (pokrojonego w cienkie plasterki)
300 g kremowego serka o smaku naturalnym
świeżo zmielony czarny pieprz
sok i skórka z 1 cytryny (tylko żółta część)
1 świeży duży ogórek
pęczek świeżego koperku
1 łyżeczka żelatyny

Przygotować podłużną formę o pojemności 750 ml - 1000 ml. Zwilżyć ją i wyłożyć przeźroczystą folią, tak aby wystawała poza brzegi formy. Następnie wyłożyć dno i boki całymi plasterkami łososia (wykorzystując 1/3 całości), tak aby również wychodziły poza brzegi formy.

Resztę łososia pokroić w drobną kosteczkę, wymieszać z serkiem, sokiem i skórką cytrynową, dolać cienkim strumyczkiem żelatynę, rozpuszczoną w małej ilości wody. Doprawić świeżo zmielonym czarnym pieprzem, wsypać drobno posiekany koperek - ilość według upodobań.

Wyłożyć 1/3 masy na dno formy, wyrównać powierzchnię. Przyciąć końce ogórka do długości formy, następnie obieraczką do warzyw albo nożem (ja jakoś nie umiem posługiwać się obieraczką) wycinać długie i cienkie plastry ogórka, odrzucając początkowe plasterki samej skórki. Kontynuować wycinanie plasterków do momentu aż pojawią się nasiona. Powtórzyć z drugiej strony ogórka. Odłożyć 8 - 10 najładniejszych plasterków i osuszyć je papierowym ręcznikiem.

Ułożyć połowę plasterków ogórka wzdłuż formy, jeden plasterek obok drugiego. Przykryć drugą częścią masy z łososia, wyrównać i znów ułożyć plasterki ogórka. Położyć ostatnią część masy, wyrównać powierzchnię, zamknąć terrinę wystającymi plasterkami łososia i folii.

Tak przygotowaną terrinę włożyć do lodówki na kilka godzin, do stężenia.

Wyłożyć terrinę na talerz, zdjąć folię przeźroczystą, pokroić ostrym nożem na plastry. Podawać z cząstkami cytryny do skrapiania.

Danie jest bardzo efektowne i przyjemne przy bliższym poznaniu. Kremowość masy serowej przyjemnie kontrastuje z chrupkością ogórka.

Tort urodzinowy przysypany piaskiem ;)

2010-04-26T08:53:00.003+02:00

Dziś będzie o tortach. Nie robię ich zbyt często, chociaż bardzo lubię. Najpierw było to raz, teraz dwa razy do roku.
Żaden nie jest podobny do poprzedniego.
Jakoś tak wyszło, że za każdym razem podejmuję kolejne wyzwania.
Całymi tygodniami chodzę i obmyślam koncepcje. Czasem coś podpatrzę, czasem wpadnę na coś zupełnie sama.

Ciekawe, kiedy skończą mi się pomysły ;)

Tym razem piaskownica.
Miało być prosto i łatwo. Do pewnego stopnia było. Chociaż mimo wszystko znów zagrzebałam się w przygotowaniach po uszy. Bo niby to tylko prostokątna forma i kilka detali, ale jednak. Wszystkie kremy, masy, przekładanie. Kilka niespodzianek po drodze, a jakże. Na przykład na czym ja ten tort położę, jak już go będę składać w całość. Jako, że mam tylko okrągłe patery, stanęło na szkle od antyramy, akurat w pasującym formacie :)))

Najważniejsze i tak było to, że tort wywołał uśmiech, szczególnie na małych buziach.
A i starszych już przyzwyczaiłam do tego, że ja to "zawsze coś wymyślę".

Tort - piaskownica

Biszkopt jasny (proporcje na jeden biszkopt, potrzebujemy dwa):
4 duże jajka
1 szklanka mąki
3/4 szklanki drobnego cukru

Biszkopt ciemny:

4 jajka
3/4 szklanki mąki
3/4 szklanki cukru
2 czubate łyżki ciemnego kakao
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia

Wszystkie trzy biszkopty przygotowujemy tak samo.
Ubijamy na sztywno pianę z białek. Dodajemy stopniowo cukier, dalej ubijając, aż do uzyskania idealnej sztywności. Dodajemy po jednym żółtku. Następnie zmniejszamy obroty miksera i dodajemy mąkę. W przypadku biszkoptu ciemnego mąkę wymieszaną z kakao i proszkiem do pieczenia. Delikatnie mieszamy.
Wykładamy ciasto do formy, wyłożonej papierem do pieczenia (tylko dno, bez boków). Pieczemy, aż biszkopt wyrośnie, a potem lekko opadnie (pomarszczy się na powierzchni).
Biszkopty jasne piekłam w formie prostokątnej ok 20x26 cm.
Biszkopt ciemny w dużej płaskiej blasze piekarnikowej.

Biszkopty dobrze studzimy.

Masa śmietankowa:
500 g mascarpone
400 g słodkiej śmietany kremówki 30%
100 g białej czekolady.

Czekoladę rozpuścić na parze.
Śmietanę ubić na sztywno w osobnym naczyniu,
W misce zmiksować mascarpone. Wlewać cienkim strumyczkiem czekoladę, cały czas miksując. W przypadku, gdyby czekolada nie chciała ładnie się połączyć, można wspomóc się żyrafą (jak nietrudno się domyśleć mnie to właśnie spotkało)
Połączyć masę z ubitą śmietaną. Ja zrobiłam to łyżką, żeby była nadal puszysta.

Masa owocowa:
200 g moreli suszonych
sok z dwóch cyrtyn

Morele namoczyć we wrzątku, potem chwilę pogotować aż całkowicie zmiękną. Ostudzić, odcedzić. Zmiksować na gładką masę, razem z sokiem z dwóch cytryn. Powstanie doskonale smarowna, kwaskowa masa, o wyrazistym smaku. Idealna dla przełamania delikatnego smaku bitej śmietany.

Krem czekoladowy:
200 g masła
puszka gotowanego mleka skondensowanego (użyłam gotowego)
150 - 200 g ciemnej, gorzkiej czekolady

Czekoladę rozpuścić na parze.
Masło w temperaturze pokojowej dokładnie i długo miksować na puszystą masę. Dodawać po jednaj łyżce masę krówkową, też w temperaturze pokojowej. Za każdym razem dokładnie wmiksować kolejną łyżkę przed dodaniem następnej. Ja nie dodałam całej puszki masy krówkowej, zostawiłam ok 1/4. Nie zmarnowała się ;).
Na końcu wlać cienką strużką czekoladę, cały czas dokładnie miksując.
Krem jest maślany, to fakt. Maślane kremy nie każdy lubi. Ale ten jest pyszny, nie za słodki i bardzo czekoladowy.

Przygotowanie tortu
Przygotować duży kubek (ok 400 - 500 ml) wody z sokiem z cytryny. Ja nie dosładzam, ale oczywiście można, jeśli ktoś lubi.
Jasne biszkopty przyciąć do uzyskania żądanego prostokąta (może kwadratu? ).
Każdy przeciąć na dwa blaty (czyli razem cztery).
Ułożyć pierwszy blat, nasączyć, pokryć 1/3 masy śmietankowej.
Przykryć drugim blatem. Nasączyć. Posmarować grubo masą morelową, zostawić dwie łyżki.
Przykryć trzecim blatem, nasączyć, pokryć kolejną 1/3 masy śmietankowej.
Przykryć ostatnim blatem, nasączyć, posmarować cienko resztą masy morelowej, na to masą śmietankową. Wyrównać nożem masę, która wyszła po bokach.

Ciemny biszkopt przekroić na cztery pasy równej szerokości. Przyciąć na długość, równą długości boków tortu. Lekko nasączyć.
Boki tortu posmarować dość grubo kremem czekoladowym. Przycisnąć pasy czekoladowego biszkoptu, formując piaskownicę. Posmarować całe boki i rant piaskownicy kremem, wyrównać, można zrobić wzorek drewna widelcem.
Wierzch tortu wysypać rozkruszonymi herbatnikami (2 paczki petitków).
Detale są z marcepanu, barwione barwnikami spożywczymi. Z tym przyznaję miałam najwięcej zabawy.
Poczułam się jak w szkole na zajęciach plastycznych.

Na koniec będzie wspomnienie z zeszłego roku. Wtedy jeszcze nie było tego bloga, a torty już wywoływały uśmiechy na twarzach moich córek.

Jej puchatość ...

2010-03-31T07:51:00.000+02:00

Dziś czas na prawdziwą królową. Pyszną, drożdżową babkę.

Przepis na frapujące, bo bogate w masło drożdżowe ciasto wypatrzyłam w ciastowej książce Pana Roux.
Zdjęcia były bardzo sugestywne.
Lubię drożdżówki, które mają strukturę kłaczkowatą, trochę jak wata. Nie kruszą się, nie mają okrągłych dziurek, tylko podłużne pasma. Ta taka była. Obiecywała wiele :)
Zmodyfikowałam trochę przepis, redukując ilość masła (375g na 500g mąki to było trochę za wiele jak dla mnie). Dodałam też nieco więcej cukru, no i oczywiście świąteczne dodatki. Białą czekolada, żurawiny i pomarańczowy aromat to było to.

Efekt znakomity, ciasto ma niepowtarzalną strukturę, jest niesamowicie puchate.

Modelka nie doczekała sesji w świetle dziennym. Została dosłownie rozszarpana w mrokach nocy ;)
Na zdjęciach przedstawiam Wam tylko fragment babki, to co zostało po tym jak się wszyscy na nią rzucili zbyt szybko.
Powinnam raczej powiedzieć, że jest to fragment babiszona, ponieważ jest to, a raczej była ogromna baaaaaba.
Efekt wpakowania całego ciasta do jednej foremki, licząc na nie wiem w sumie co? Że nie wyrośnie aż tak? Przecież już w trakcie wyrabiania miała potencjał. Potem ciasto nabierało mocy w kolejnych wyrastaniach. Szło do góry jak burza. W efekcie w piekarniku miałam olbrzymi grzyb dwa razy wyższy niż sama foremka.

Jednak jest to niewątpliwie najlepsza babka, jaką zdarzyło mi się jeść.
Wiem, nieskromnie, ale taka jest prawda.

Maślana baba drożdżowa
inspirowana przepisem na bułkę maślaną z książki M. Roux "Ciasta pikantne i słodkie"

z podanych proporcji wychodzą dwie babki

550 - 600 g mąki pszennej, użyłam Manitoby
(to dodatkowe 50 g zużyłam do podsypywania ale można pominąć)
6 jajek
15 g drożdży świeżych
70 ml letniego mleka
300 g miękkiego masła
1/2 łyżeczki soli
50 g cukru pudru
kilka kropli aromatu pomarańczowego

150 g suszonych żurawin
100 g białej czekolady pokrojonej w kosteczkę

Drożdże rozkruszyć i rozpuścić w ciepłym mleku. Poczekać aż lekko zabąbelkują. Mąkę wymieszać w misce z solą. Wbić jajka. Dolać drożdże z mlekiem. Wyrobić łyżką w miarę gładkie ciasto. Wszystkie składniki muszą być dokładnie połączone.
Miękkie masło wymieszać dokładnie z cukrem pudrem.
Partiami dodawać do ciasta, za każdym razem dokładnie wrabiając. Wyrabiać ciasto przez ok 10 min. Będzie bardzo luźne i takie ma być. Rękami posmarowanymi resztą masła uformować kulę i odstawić do wyrośnięcia na ok 1,5 godziny.
Po tym czasie odgazować, uderzając parę razy pięścią. Złożyć ciasto kilkukrotnie i odstawić do ponownego wyrośnięcia w chłodne miejsce. U mnie był to balkon. Tym razem na 2 godziny.
Po tym czasie wyjąć ciasto na lekko omączoną stolnicę, rozciągnąć w płaski placek. Rozłożyć na cieście pokrojoną w kostkę czekoladę, posypać żurawinami. Złożyć ciasto kilka razy na trzy (rozpłaszczyć ciasto dłońmi, złożyć do środka 1/3 ciasta, na to kolejną 1/3, przekręcić całość o 90 st. , znów lekko rozpłaszczyć i powtórzyć składanie).
Podzielić ciasto na dwie porcje. Włożyć do posmarowanych masłem foremek babkowych (śr. ok 22 - 24 cm).
Zostawić do wyrośnięcia.
Piec w temperaturze 180 stopni przez 45 min. Można krócej, po prostu trzeba sprawdzić patyczkiem, czy ciasto jest już upieczone.

Przed pokrojeniem babkę należy dobrze ostudzić. Najpierw ok 20 min w formie, potem wyjętą, na kratce. I tutaj jest czas na prawdziwą próbę cierpliwości.
Jest bardzo lekka i krojenie jej świeżej to nie najlepszy pomysł.
Natomiast zapach, rozchodzący się po mieszkaniu jest tak zniewalający, że o wstrzemięźliwośc naprawdę ciężko.

Babka orzechowa z nutellą

2010-03-30T07:41:00.000+02:00

Babka to królowa Wielkanocy.
Pyszni się na stole, jak królowa w szerokiej, falbaniastej sukni.
Muślinowa, szyfonowa, pod taftową powłoką z ciemnej czekolady albo zwiewną tiulową powłoczką z cukru pudru.

Nie przepadam za klasycznymi babkami piaskowymi.
To znaczy lubię je, ale jako codzienne ciasto popołudniowe, do herbaty.
Nie na Wielkanoc.
Na Wielkanoc wolę baby drożdżowe (taką oczywiście też zrobiłam ;))
Z tym, że to ja i moje upodobania. Są też w mojej rodzinie tacy, co za drożdżowymi wypiekami nie przepadają, delikatnie rzecz ujmując.
Dla nich prowadzę poszukiwania.

Dziś pierwszy z moich przedświątecznych eksperymentów.
Wypatrzony na blogu Dorotus.
Wiedziałam, że mogę się po tym przepisie spodziewać czegoś dobrego.
Rezultat przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.
Wielbicielom orzechów i czekolady bardzo, ale to bardzo polecam.

Babka z orzechami i nutellą
cytuję za blogiem Moje wypieki, prawie bez zmian

Składniki:

120 g miękkiego masła

150 g nutelli

5 jajek

190 g drobnego cukru do wypieków (zredukowałam ilość cukru do 120 g)

3/4 szklanki mąki pszennej

1 szklanka zmielonych orzechów laskowych

1 łyżka kakao

3 łyżeczki proszku do pieczenia, (dałam 2 łyżeczki)

4 łyżki mleka (60 ml)

Masło utrzeć na jasną i puszystą masę (mikserem lub ręcznie). Stopniowo wsypywać cukier, dalej ucierając. Stopniowo dodawać nutellę, dalej ucierając. Białka oddzielić od żółtek. Żółtka wbijać po kolei do masy i nadal ucierać. Dodać przesianą mąkę, kakao, zmielone orzechy, proszek do pieczenia, mleko. Zmiksować.

Białka ubić na sztywną pianę i delikatnie wmieszać do masy.

Masę przelać do natłuszczonej i wysypanej bułką tartą formy z kominkiem o średnicy 24 cm.

Piec w temperaturze 160ºC przez 20 minut, następnie temperaturę podwyższyć do 170ºC i piec kolejne 30 minut, lub dłużej, do tzw. suchego patyczka. Ostudzić, polać polewa czekoladową.

Polewa czekoladowa:

100 g gorzkiej czekolady

50 g masła

Czekoladę roztopić w kąpieli wodnej, dodać masło, wymieszać.

Babka jest przepyszna.
Niezwykle aromatyczna. Wąchałam ją wielokrotnie zanim ostygła i dała się polać polewą.
Smak nutelli i chrupkość orzechów są wyczuwalne świetnie i jednocześnie komponują się w idealną całość z wytrawna polewą z gorzkiej czekolady.
Smacznego :)

Kurczak pod kołderką :)

2010-03-29T10:54:00.003+02:00

Poczułam się świątecznie.
Tak znienacka dość.
Zagłębiłam się w studiowanie receptur, próbowanie przepisów.
Cała kuchnia zaanektowana na przedświąteczne eksperymenty.
Baby, kajmak, orzechy, czekolada.
O efektach moich poczynań doniosę już niebawem, bez obaw ;)

Jednak niedziela to niedziela. Mam potrzebę zrobienia czegoś innego niż codziennie.
Proste i efektowne.
Niedzielny comfort food.
Najważniejsze, że szybkie. Idealne do wpasowania między rozpuszczaniem na parze czekolady, a kolejnym składaniem drożdżowego ciasta.
Pomysł zaczerpnięty z książki Nigelli Lawson "Nigella ekspresowo"
Z moimi zmianami bo jak zwykle nie mogłam się powstrzymać :)

Kurczak zapiekany pod czapeczką z ciasta francuskiego

500 - 600g mięsa z udek kurczaka
2 łyżki mąki
2 plastry wędzonego boczku (gr. ok 4 mm)
4 ząbki czosnku
8 -10 małych pieczarek
3 czubate łyżki mrożonego groszku
100 ml słodkiej śmietanki kremówki
łyżka oleju
pieprz
sól
mrożone ciasto francuskie

Na patelni rozgrzać olej. Dodać pokrojony w słupki boczek, podsmażyć na rumiano.
Dodać pokrojone w dużą kostkę, obtoczone w mące mięso. Smażyć dalej, mieszając, aż się zazłoci. Dodać posiekany czosnek. Wrzucić pokrojone w cząstki pieczarki, przysmażyć cały czas mieszając. Zalać całość wrzącą wodą (tak, aby się pokryły. Mieszając, doprowadzić do wrzenia. Wsypać mrożony groszek, dolać śmietankę, doprawić pieprzem i solą. Dusić jeszcze chwilę do połączenia smaków.
Sos się zagęści od mąki i śmietanki. Powinien mieć kremową konsystencję.

Przygotować 4 - 5 ramekinów o średnicy 10cm. Z mrożonego ciasta francuskiego wykroić paski o szerokości 1 cm i długości równej obwodowi miseczek. Okleić nimi dookoła brzegi miseczek, tworząc rant z ciasta. . Dodatkowo przygotować wieczka o średnicy o 1 cm większej od średnicy naczynek.
Remekiny napełnić gorącym nadzieniem, zakleić wieczkami z ciasta, mocno dociskając krawędzie krążków do rantów z ciasta..

Zapiekać w piekarniku nagrzanym do 220 st., aż do czasu wybrzuszenia się kopułek z ciasta i ich zrumienienia.

Smacznego.

Chleb z maślanką, melasą i carotino

2010-03-25T12:50:00.001+01:00

Najbardziej lubię chleby o czystym smaku, w których nie ma nic poza mąką, wodą i solą. Żadnych fajerwerków i dodatkowych atrakcji.

Jednak czasami...

Czasami przeglądam blogi i znajdę coś, co powoduje natychmiastową chęć testowania.
Mimo, że jest nieco bardziej urozmaicone, jeśli chodzi o skład.
Tym bardziej, jeżeli wszystkie potrzebne składniki są akurat w lodówce, czy spiżarni i tylko czekają, aż po nie sięgnę.
Tak było z chlebem znalezionym w Leśnym Zakątku Dany.
Od razu coś między nami zaiskrzyło ;)

Odświeżyłam swój zakwas i zabrałam się dziarsko do pracy.
Zaczęłam po południu więc gorący chleb opuścił piekarnik nieco po północy.
Usypiałam otulona zapachem świeżego pieczywa.
Rano pognałam do pracy gdzie doścignięta zostałam przez telefon z domu.
Pełno było w nim zachwytów i, co najważniejsze, prośba o powtórkę :)

Chleb z maślanką, melasą i carotino
Przepis z blogu Leśny Zakątek

Zaczyn:

300g zakwasu z mąki żytniej razowej ( konsystencja bardzo gęstej śmietany ), (bardzo ważne jest aby zakwas był dopiero co odświeżony, miał lekko kwaskowy zapach, nie może być przekwaszony, bo używa go się tu dużo. Ja swój zakwas po wyjęciu z lodówki dokarmiłam trzykrotnie w odstępach 12 godzinnych i potem użyłam do zaczynu)

250g wody,

240g mąki żytniej typ 720.

Składniki zaczynu mieszamy i pozostawiamy na 4 godziny. Ciasto wyrośnie i po 4 godzinach będzie lekko wklęsłe. (u mnie było wklęsłe już po 3 godzinach ale pozostawiłam je w spokoju przez przepisowe 4 )

Ciasto właściwe:

Cały zaczyn,

430g mąki pszennej typ 650,

160g maślanki,

25g melasy płynnej,

sól, (u mnie było to 3/4 łyżki - 12 g )

2-4 łyżki oliwy carotino (dałam 3 łyżki)

Składniki mieszamy łychą drewnianą, a potem wyrabiamy ciasto ręcznie, do chwili aż uzyskamy lśniące, gładkie ciasto. Pozostawiamy na 30 minut, aby odpoczęło.

Smarujemy formę, (u mnie były to dwie małe keksówki), wysypujemy ziarnami lub grubą mąką, wykładamy ciasto.

Chleb powinien urosnąć w ciągu ok. 3 godzin. Pieczemy w nagrzanym piekarniku, w opadającej temperaturze, zaczynając od 210-220st. W sumie 45 -50 minut.

Zdjęcia robiłam po powrocie z pracy. Do tego czasu jeden z dwóch bochenków znikł w tajemniczych okolicznościach. Może miały z tym coś wspólnego owe entuzjastyczne telefony?

Spróbowałam i ja. Piekny kolor, pachnące wnętrze i rewelacyjny miąższ. W sam raz wilgotny, sprężysty, o równych dziurkach.

Polecam.

Puszka kajmaku i sernik. Najlepszy z najlepszych.

2010-03-22T19:10:00.003+01:00

Ostatnio nie rozpieszczam bliskich nadmiarem słodkości.
Wiosenny "remont lodówki" spowodował rewolucję w mojej głowie. Przepisy i pomysły na wszelkie ciasta, ciasteczka upchnięte gdzieś głęboko w zakamarkach umysłu ledwie dyszą. Zastąpiły je wizje kolorowych kompozycji, takich jak sałatki, warzywne gulasze, pasty, twarożki.

Tak jest na ogół.
Od czego jednak blogi z ich sugestywnymi zdjęciami?
Niedawno, po przejrzeniu ulubionych stron, zaskoczyła mnie świadomość, że coraz bliżej Wielkanoc.
Pojawiły się już baby, mazurki.
Pewnie jednak nadal nie miałabym potrzeby, żeby rzucić się na piekarnik w niecnych celach, gdyby...
Gdyby nie Liska i jej sernik.
Jakoś od razu wiedziałam, wiedziałam, że muszę.
No i uległam. Nawet z okazji niedzieli skusiłam się na cały, niemały kawałek.

Jedyną zmianą z mojej strony było zastąpienie spodu z solonych orzeszków (nie lubię słonego smaku w ciastach), moim własnym, wymyślonym i bardzo smacznym spodem z migdałami.

Bardzo, ale to bardzo polecam.

Sernik kajmakowy
przepis z na masę pochodzi z blogu Whiteplate
spód wymyśliłam sama i jestem z niego bardzo zadowolona

Spód:

85 g mielonych migdałów
50 g cukru
45 g masła
50 g kleiku ryżowego dla niemowląt (można użyć mąki ryżowej, ja wolę kleik)

Masło posiekać, lub zetrzeć na tarce, wymieszać dokładnie w misce z sypkimi składnikami, powinna powstać kruszonka. Formę o średnicy 22-24 cm wyłożyć papierem, wysypać kruszonkę i ugnieść wypełniając dno i boki do wysokości ok 2 cm.
Wstawić do piekarnika nagrzanego do 190 st C. Piec 12 minut.

Masa:

400 g masy kajmakowej/krówkowej (można kupić gotową - w sklepach znajdziemy ją najczęściej tam, gdzie mleko skondensowane i śmietany UHT) - dokładnie tam ją znalazłam
50 g masła
100 g cukru
cukier z prawdziwą wanilią (lub zwykły wanilinowy) - wliczyłam jego wagę do tych 100g
3 jajka
600 g sera trzykrotnie mielonego (polecam ser w wiaderku np. Piątnicy) - u mnie President
1 łyżka mąki pszennej

Masło utrzeć z cukrem i wanilią, dodać 230 g kajmaku (resztę wykorzystamy do polewy) i utrzeć na gładką masę, następnie dodawać jajka i po łyżce sera i mąkę. Dobrze zmiksować.

Masę przełożyć na podpieczony spód, wyrównać wierzch i wstawić do piekarnika, zmniejszając temperaturę do 180 st C. Piec 45-50 minut. Po 30 minutach należy sprawdzić stopień upieczenia - gdyby sernik za bardzo się rumienił, trzeba przykryć wierzch folią aluminiową.
Wyłączyć piekarnik i ostudzić sernik przy uchylonych drzwiczkach piekarnika.
Kiedy zupełnie ostygnie, wyjąć i przygotować polewę:

Polewa:

170 g masy kajmakowej włożyć do garnuszka, dodać 3 łyżki mleka i gotować na malutkim ogniu, aż masa stanie się bardziej płynna. Jeśli będzie miała grudki, należy ją zmiksować. Zdjąć z ognia, dodać 2 łyżeczki masła i dokładnie wymieszać.
Tak przygotowaną polewą polać wierzch całkowicie ostudzonego sernika.
Można posypać prażonymi płatkami migdałów (w temp. 190 st C prażymy je przez 10 minut).

Wstawić do lodówki na minimum godzinę.

Śniadanie z awokado.

2010-03-17T09:16:00.000+01:00

Lubię poranki wolne od konieczności pędzenia do pracy.
Otulam się szlafrokiem, zakładam ciepłe skarpety.
Nie należę do tej części mieszkańców mojego domu, która zaraz po przebudzeniu pędzi do lodówki. Rozkręcam się powoli.
Mam czas na spokojną, poranną kawę.
Precyzuje mi się w głowie wizja śniadania.
Zaczynam wykładać na blat różne zieloności.
Rozpisuję dla nich role - bohaterowie pierwszego, drugiego planu, jeszcze inni tylko epizodycznie ale za to znacząco.
Z pozornie oderwanych elementów powstaje skończona, dopełniona całość. Chrupkość sałaty, soczystość papryki, lekkie pieczenie na języku - to kiełki, słoność sera i cudowna, kremowa konsystencja awokado. To ono jest tu najważniejszym elementem układanki.

Sałatka z awokado

1 dojrzałe, miękkie awokado
mieszanka zielonych sałat: endywia, radicchio, rukola
1/2 strąka czerwonej papryki
2 łyżki pokruszonego sera z niebieską pleśnią
2 łyżki kiełków rzodkiewki
sok z cytryny
sól
pieprz
oliwa z oliwek

Na dwóch talerzach rozłożyć sałaty, posypać pokrojoną w paseczki papryką, pokruszonym serem. Awokado obrać i pokroić w cząstki. Ułożyć na talerzu i szybko skropić sokiem z cytryny, żeby nie zaczęło ciemnieć. Posolić, dodać pieprzu, skropić oliwą z oliwek - tu wszystkie ilości według indywidualnych upodobań. Posypać po wierzchu kiełkami rzodkiewki i ...
... zajadać powoli, rozkoszując się.
Naprawdę, tej sałatki nie da się pochłonąć szybko.

Komfort i pewność. Chleb pszenno - żytni Liski.

2010-03-16T08:50:00.000+01:00

Tak się dość przyjaźnie, ale jednak ścigam z codziennością.
Czasem ja się wysunę na prowadzenie i uda mi się coś oprócz.
Jakiś taniec, basen, nawet małe zakupy.
Niespieszny spacer.
Spotkanie.
Wyjście do kina.
Film na kanapie.
Nie to żeby wszystko na raz, o nie.
Nawet jedna z tych atrakcji to już małe święto.

Czasami za to codzienność mnie dogania, opanowuje i pochłania bez reszty.
Dzień wypełniony po brzegi tym, co konieczne.
Nic poza schematem.
Praca - dom - obiad - maluj mama - czytaj mama - to zjem - tego nie - mamo, a ona mi zabiera - mamo, a ona mi psuje, mamo nie będę się kąpać, nieeee, jeszcze nieeee...
Uff.

Nie zawsze jest czas i ochota na eksperymenty.
Czasem trzeba sięgnąć po coś sprawdzonego, co zawsze się udaje.
Nie wymaga uwagi i skupienia, po cichu, w kąciku, po prostu robi swoje.
Jeśli jeszcze dodatkowo jest pyszne to czego chcieć więcej?

Chleb pszenno - żytni Liski.
z jej Pracowni Wypieków

Zaczyn:

360 g mąki żytniej chlebowej (typ 720)
300 g wody
20 g zakwasu żytniego razowego

Ciasto właściwe:

230 g mąki żytniej
300 g mąki pszennej
400 g wody
1 płaska łyżka soli morskiej (jeśli używamy soli zwykłej, należy dać jej mniej)
3 g drożdży suszonych instant (=1 łyżeczka), używam drożdży dr Oetkera lub drożdży Lesafre
(ja drożdży nie dodaję w ogóle)

Zaczyn

Wieczorem, przed pójściem spać:

Składniki zaczynu mieszamy w misce. Nie miksujemy, chodzi tylko o to, żeby wszystko się połączyło.
Miskę przykrywamy ściereczką i zostawiamy na 12-16 godzin.

Następnie:

dodajemy do zaczynu wszystkie pozostałe składniki. Mieszamy dokładnie - może być mikserem, ale nie za długo, tak ok. 5 minut - by składniki się połączyły.

Zostawiamy pod przykryciem na ok. 30-60 minut
Ciasto przekładamy do formy wysmarowanej olejem słonecznikowym i otrębami żytnimi (dzięki temu moje chleby nigdy nie przywierają. Nie smaruję ani masłem, ani oliwą.) (posmarowałam masłem i posypałam semoliną)
Zostawiamy do wyrośniecia na 50-60 minut. Ja spryskuję wierzch olejem. (posmarowałam olejem bo nie mam rozpylacza)
Jeśli jest ciepło, zdarza się, że już po 30 minutach ciasto jest wyrośnięte.
Piekarnik nagrzewamy do 230 st C.

Wyrośnięte ciasto posypujemy, czym kto lubi. Ja posypuję mąką. (nie posypywałam niczym)
Wstawiamy do piekarnika.
Po 15 minutach zmniejszamy temperaturę do 220 st C. Jesli chleb zbyt szybko się rumieni, przykrwamy go folią aluminiową. Dopiekamy 30-40 minut.
Po upieczeniu wyjmujemy koniecznie z blaszki i dokładnie studzimy. Nie kroimy gorącego chleba (potem jest lepszy, naprawdę :-)

Chleb ma bardzo wilgotny miąższ, błyszczące dziurki.
Na drugi dzień obce jest mu pojęcie starzenia. On dopiero wtedy dojrzewa i robi się jeszcze smaczniejszy.
Dlatego naprawdę należy dać mu czas na powolne ostygnięcie. Krojony zbyt szybko oblepia nóż i wałeczkuje się nieładnie.
Zgadnijcie skąd wiem? :)))

Ochota na szpinak i co z tego wynikło.

2010-03-14T22:27:00.001+01:00

Za oknem ktoś rozpruł puchową poduszkę. Gałęzie drzew zmieniły się w białą, delikatną koronkę.
Zima nie odpuszcza.
Mocuje się ze słońcem, coraz silniej grzejącym w policzki, jeśli oczywiście chmury się zagapią i mu na to pozwolą.

Mnie za to coraz bardziej zielono.
Lodówkę wypełniają przeróżne listki, mniej lub bardziej zielone. Piętrzą się w ilościach zbyt dużych jak na wszelkie sałatkowe okazje.
Kiedy wkładałam do koszyka młody szpinak, po prostu nie mogłam się oprzeć jego zieloności.
W domu napatrzyłam się, dodałam garść listków do porannej sałaty.
Resztę wykorzystałam zupełnie odmiennie. W potrawie, która odpowiada marcowym kaprysom pogody, można się pogrzać w przytulnym cieple piekarnika. No i ten zapach kruchego, maślanego ciasta.

Tarta na kruchym cieście, ze szpinakiem.

Ciasto:
250 g mąki pszennej
100 g zimnego masła
1 żółtko
2 łyżki śmietany 22%
sól (dwie szczypty)
1/4 łyżeczki proszku do pieczenia

Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia i solą. Zimne masło zetrzeć na tarce o grubych oczkach, przesypując mąką, żeby się nie skleiło. Przemieszać wszystko aby uzyskać strukturę grudkowatą. Wbić żółtko, dodać śmietanę. Zagnieść jak najszybciej zwarte ciasto.
Rozwałkować cienko i wyłożyć na posmarowaną masłem formę do tarty o średnicy 30 cm. Dokładnie wylepić brzegi, obcinając nadmiar ciasta. Nakłuć widelcem i wstawić do lodówki.

Farsz:
100-150 g świeżego szpinaku
2 ząbki czosnku
5 pieczarek
1 duży por
2 ugotowane pałeczki z kurczaka
3 łyżki oleju
3 jajka
200 g śmietany 22%
300 g łagodnego żółtego sera
pieprz i sól

Na łyżce oleju usmażyć na rumiano pokrojone w plasterki pieczarki. Przełożyć do miski. Na kolejnej łyżce oleju zeszklić posiekany czosnek, dodać szpinak i mieszając poczekać aż zwiędnie. Dołożyć do pieczarek. Na ostatniej łyżce oleju poddusić pokrojonego w plasterki pora. Dołożyć do pieczarek i szpinaku.
Połączyć z mięsem z kurczaka pokrojonym w kostkę. Dołożyć jajka, śmietanę i 2/3 startego na tarce sera. Doprawić solą i pieprzem. Dokładnie wymieszać.

W tym czasie piekarnik rozgrzać do 210 stopni. Spód do tarty podpiec przez 10 minut. Ma się nie zrumienić tylko zmatowieć.
Na spód wyłożyć nadzienie, temperaturę piekarnika obniżyć do 190 stopni. Piec ok 25 min. Po tym czasie posypać pozostałym serem i dopiekać jeszcze 5 - 10 min.

Nie miałam okazji spróbować jak smakuje ciepła.
Jadłam następnego dnia, na zimno, został dla mnie mały kawałek.
Cóż ... była świetna.

Soba, dynia i szybki obiad.

2010-03-13T11:49:00.001+01:00

Co zrobić kiedy wracam do domu głodna jak wilk?

Po prostu makaron. Wdzięczny w obróbce i otwarty na wszelkie dodatki.
Ostatnio na wielu blogach trafiam na makaron o obco brzmiącej nazwie - soba. .
Najpierw u Liski, potem u Małgosi. Zachęcona pięknymi zdjęciami i sugestywnym opisem pognałam do japońskiego działu w supermarkecie.
No i mam. Przewiązane wstążeczką brązowe snopki.
Po ugotowaniu sprężyste, łagodnie orzechowe w smaku nitki.
Bardzo ciekawie wyglądające na talerzu.

Wymyśliłam dla nich bardzo proste, ciekawe smakowo połączenie ze słodkawą dynią. Razem z chrupiącymi pieczarkami i pak choy, skropione sosem sojowym smakowały wyśmienicie.
No i olej sezamowy. Taka kropka nad i.

Dla mnie to prawdziwy comfort food.

Makaron soba z dynią

1 wiązka makaronu soba
1 łyżka oleju
kawałek dyni ok 200g
1 mała kapusta Pak choy
5 malutkich pieczarek
sos sojowy
pieprz
1 łyżeczka oleju sezamowego

Makaron ugotować (5 minut), odcedzić, przelać zimną wodą i osuszyć.
Na patelni rozgrzać łyżkę oleju, wrzucić pokrojoną w kostkę dynię, smażyć ok 3 min. Dodać pieczarki pokrojone w cząstki. , smażyć kolejne 2 min. Na koniec dodać Pak choy pokrojoną w szerokie paski.
Smażyć tylko do momentu, aż zmięknie.
Do warzyw dodać makaron, doprawić sosem sojowym i pieprzem, dokładnie wymieszać i smażyć jeszcze chwilę. Na końcu doprawić łyżeczką oleju sezamowego. Przygotowana porcja wystarcza na dwie osoby.

Tajsko. Po raz pierwszy.

2010-03-12T09:40:00.002+01:00

Szperając w sieci natrafiam na zupełnie nowe zjawiska i ciągle się czegoś uczę. Ot choćby dziś wpis Bei uświadomił mi, jak mało wiem o świecie aromatycznych słoiczków.
Im głębiej sięgam, tym więcej przede mną do odkrycia.
Oswoiłam się już na dobre w kuchnią europejską w najróżniejszych odsłonach. Próbowałam wielu rzeczy z kuchni chińskiej.
Dzisiaj kolejny nowy rozdział w mojej podróży przez świat smaków.
Kuchnia tajska.
Zabierałam się od dawna do ugotowania czegoś, ale przerażały mnie trochę długie listy składników.
Wreszcie w tym tygodniu trafiłam do sklepu, gdzie było wszystko co chciałam, w jednym miejscu. Nie było juz odwrotu.
Zrobiłam zakupy i zaraz po powrocie do domu zaczęłam eksperyment.
Wszystko było ciekawe, wszystko wąchałam, dotykałam, smakować się nie odważyłam. Uznałam, że dopiero połączenie tego wszystkiego w (miałam nadzieję) harmonijną całość pozwoli docenić wypadkową smaku.
W garnku bulgotało.
Dom wypełniły intensywne, przenikające się wonie.
Galangal, kafir, mleko kokosowe. Brzmi tajemniczo?
Dla mnie już trochę mniej.
Zaczęłam oswajać smaki z zupełnie innej części świata. Czuję, że na jednym razie się nie skończy.
Smakowało inaczej, zupełnie nieznajomo. Potem się wczułam, rozsmakowałam i mogłabym tak jeść i jeść ;)
Co następne? Może jakieś curry?

Zupa tajska z krewetkami
przepis własny inspirowany wieloma znalezionymi w sieci

1 łyżeczka czerwonej pasty curry
2 szklanki wrzącej wody
kawałek galangalu
3-4 listki kafiru
łodyga trawy cytrynowej
papryczka ostra (ilość wg smaku)
2 - 3 łyżki sosu rybnego
8 malutkich pieczarek
ok. 75 g makaronu ryżowego
ok. 15 sztuk krewetek tygrysich1 mała Pak choy
2 garście groszku cukrowego
2 łyżeczki brązowego cukru trzcinowego
1/2 puszki mleka kokosowego
sok z 1 limonki
sól

Przygotować krewetki. Jeżeli są mrożone i już ugotowane tylko przelać wrzątkiem dla szybszego rozmrożenia. Surowe, świeże tylko obrać zostawiając sam ogonek.

W garnku umieścić łyżeczkę pasty curry, zalać wrzątkiem. Do gotującej wody wrzucić kilka plasterków galangalu, przekrojoną na trzy części i lekko zgniecioną nożem łodygę trawy cytrynowej. Dodać pokrojoną w drobne kawałeczki papryczkę, liście limonki, wlać trzy łyżki sosu rybnego. Dodać pieczarki pokrojone w ćwiartki. Chwile pogotować. Wrzucić krewetki i makaron ryżowy. Gotować kilka minut, gdy makaron będzie prawie miękki dodać pokrojoną w grube paski pak choy i groszek cukrowy. Wlać do zupy mleko kokosowe, wsypać cukier, sól. Na samym końcu wcisnąć sok z limonki i ...

rozkoszować się smakiem :)

Mąka, woda i sól. Pain de Campagne.

2010-03-09T07:35:00.002+01:00

Zachwyca mnie ten fenomen.

Nie ma chyba drugiej takiej potrawy.

Prostota.
Absolutne minimum składników.
Trochę magii po drodze
i...
zachwycający efekt końcowy.
Zależny od cierpliwości, poświęconej uwagi, właściwej kolejności.

Po raz kolejny i na pewno nie ostatni na tym blogu - chleb.
Dziś przepis, z którym zmierzyłam się już po raz drugi.
Za pierwszym razem chleb nie wyszedł taki jak chciałam. Był ciężki, niby trochę wyrośnięty ale jakiś taki gliniasty.
Nie wiedziałam dlaczego.
Dzisiejszą próbę od tamtej dzieli prawie rok. Rok prób i intensywnej nauki. Najskuteczniejszej, bo własnych błędach. Jeszcze ogrom wiedzy przede mną, jeszcze nadal czuję się chlebowym przedszkolakiem.

Wiem już jednak, że dobry chleb na samym zakwasie powstanie dopiero, gdy zakwas jest dojrzały, stabilny.
Nie tak jak wtedy, kiedy z zaledwie tygodniowym młodzikiem porwałam się na Pain de Campagne.

Pain de Campagne
przepis wyszperany w nieocenionej Piekarni Tatter
Cytuję dokładnie bo trzymałam się bardzo przepisu, był weekend, miałam szansę przypilnować kolejnych faz fermentacji.
moje drobne zmiany kursywą

Zaczyn zakwasowy:

(1 dzień - godz. 10.oo):
1 łyżka zakwasu
30g zimnej wody
60g białej pszennej maki chlebowej (dałam mąkę 650)

Zakwas wymieszałam z woda, dodałam mąkę i zagniotłam ścisłe ciasto. Przykryłam szczelnie folią i odstawiłam do przefermentowania na 7 godzin w temperaturze pokojowej (powinno podwoić objętość).

(godz. 17.oo):
zaczyn z godz. 10.00
100g wody temp. 24C
200g białej pszennej maki chlebowej (dałam mąkę 650)

Zaczyn rozmieszałam z wodą, dodałam mąkę i zagniotłam. Odstawiłam do wyrośnięcia w w temp. 24st C. (powinno podwoić objętość i pachnieć delikatnie)

(godz. 23.oo):
cały zaczyn z godz.17.00
180g zimnej wody
350g maki (u mnie tu też mąka 650)

Do zaczynu wlałam wodę i zagniatałam, stopniowo dodając mąkę. Wyłożyłam na stół i wyrabiałam jeszcze 10 minut. Włożyłam do miski i szczelnie przykryte wyniosłam do ogrodu na na noc (temp.10C).

Ciasto właściwe

(2 dzień - godz. 8.oo):
zaczyn z poprzedniego dnia
500g wody o temp. ok. 40 st C.
800g maki
30g soli

Ciasto z dnia poprzedniego rozmieszałam z woda.
Dosypywałam stopniowo mąkę ciągle wyrabiając ciasto w misce. Po 5 minutach dodałam sól i znów zagniatałam ok 8 minut. (Tutaj muszę wspomnieć, że dodałam nieco więcej wody, moja mąka jest chyba bardzo wysuszona.) Gdy ciasto zrobiło się gładkie i gluten był już zdecydowanie wyczuwalny, zawinęłam ciasto w kule i włożyłam je no naoliwionej miski. Zakryłam szczelnie folia i zostawiłam do wyrośnięcia na 3 godziny. Złożyłam je w tym czasie dwukrotnie (przyznam, że zapomniałam)
Wyrośnięte ciasto podzieliłam na dwie części i zostawiłam na 15 minut. Następnie uformowałam dwa okrągłe bochenki. Włożyłam je złączeniem w gore do omączonych koszy i w plastikowych workach zostawiłam do wyrośnięcia. W temperaturze 25C chleby rosły nieco ponad godzinę (u mnie trochę dłużej)

W tym czasie rozgrzałam piec i kamień (u mnie była to blacha) do 250C. Nacięte chleby wsunęłam do pieca i obniżyłam temperaturę do 230C. Piekłam z para (w pierwszych 10 minutach) przez 35minut.

Przepis autorstwa Toma Jaina, z modyfikacjami Petry Holzapfel i moimi również.

Drugie podejście do tego chleba było zdecydowanie bardziej udane, i zaczyn i ciasto pięknie rosło, aż miło było popatrzeć. Zastrzeżenia miałem jedynie do gęstości ciasta na ostatnim etapie. Następnym razem, bo będzie taki z pewnością dodam jeszcze więcej wody. Chyba, że trafi mi się tym razem wilgotniejsza mąka.
Chleb jest doskonały. Lekko kwaskowy, mimo, że pszenny. Dzięki długiej i wieloetapowej fermentacji świetnie zachowuje świeżość.

Jak zwykle najbardziej podobał mi się moment w którym chleby zaczęły w piekarniku swój taniec. Nacięcia pięknie się pootwierały, bochenki napuszyły się.

I znów tak pięknie pachniało.

Opowieść o ziarenkach

2010-03-04T16:40:00.002+01:00

Czasem tak bywa.
Jest impuls, działanie, a potem dopiero refleksja.

Tak było i tym razem. Kupiłam ziarno pszenicy. Całe. Na chleb.

Nie, nie mam młynka.

Zaczęłam się zastanawiać jakby tu wykorzystać ziarno w takiej formie.

Poszperałam, poniuchałam w sieci ale niestety, nic nie udało mi się znaleźć.

Jestem już umówiona z Tatter, że odkurzy dla mnie jakiś wypróbowany przez siebie przepis.

A tymczasem...

Jako, że jestem w gorącej wodzie kąpana ;)

Eksperyment.

Rola tytułowa, sami wiecie kto.
Pozostali aktorzy to razowa żytnia, orkiszowa, trochę pszennej pełnoziarnistej.
Rolę epizodyczną acz znaczącą powierzyłam melasie.

Bez przepisu, bo to jeszcze nie jest skończone dzieło.

Chleb ma jednak wielki potencjał i dlatego pozwalam sobie go utrwalić.

A na koniec, bo przecież nie zapominajmy, że ja nadal na tej, no jak jej tam ...diecie

idealne połączenie dla takiego chleba, czyli:

Twarożek

ser biały w kostce (chudy)

odrobina maślanki

ogórek zielony starty na tarce

natka pietruszki drobno posiekana

sól

pieprz